เห็นร่างของจีเสวียนอี้ที่โดนเฉินวั่นหลี่ฟันขาดเป็นสองท่อน ก็เชื่อมประกอบกลับเข้าด้วยกันอีกครั้ง แผลฉีกขาดพังยับเยินเยอ ภายใต้การคลุกคลีของหมอกดำ มันเริ่มฟื้นฟูขึ้นเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ประมาณครึ่งชั่วโมงผ่านไป เมื่อชางฮั่วจวี่เหวี่ยงหางม้าข้างหนึ่ง ปลดปล่อยยาดันสีน้ำตาลออกมาหนึ่งเม็ด ยาดันร่วงลงไปในปากของจีเสวียนอี้ แล้วก็ละลายหายไปในทันที
ไม่ถึงสามนาที จีเสวียนอี้ที่เดิมทีหอบหายใจเหมือนจะตาย ก็เบิกตาขึ้นอย่างกะทันหัน
แต่เบ้าตาของเขาตอนนี้ ไม่มีวี่แววของหนุ่มหรูผู้สง่างามเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว
หากแต่ดำมืดราวกระแสน้ำวนของหลุมดำ แค่มองก็ทำให้ใจสั่นคนละส่วน ดังเดือนเผชิญหน้ากับอสูรกาารแห่งยุคโบราณ
“เสวียนอี้ เจ้ารู้แล้วหรือยังว่าตนทำผิด!” ชางฮั่วจวี่เอ่ยเสียงเรียบ
จีเสวียนอี้รีบคุกเข่าลงกับพื้น “ศิษย์รู้แล้ว! ทำให้คุนหลุนเสียหน้าจนหมดสิ้น ผมจะต้องฆ่าเฉินวั่นหลี่ให้ได้ ฟื้นชื่อเสียงของคุนหลุนให้กลับมา!”
“ไม่จำเป็นแล้ว เรื่องเฉินวั่นหลี่มีศิษย์พี่ของเจ้าจัดการเอง! เจ้าไปเตรียมตัวที่ช่องทางเทียนจื่ออี้มู่เถิด ดวงตาอินทรีสีครามจะคอยช่วยเหลือเจ้า”
ชางฮั่วจวี่ส่ายหัว แล้วเอ่ยขึ้น
จีเสวียนอี้ตัวแข็งค้าง ศักดิ์ศรีที่เขาสูญเสียไป เขาอยากเก็บกลับคืนมาด้วยมือตัวเอง “อาจารย์!”
“ในช่องทางเทียนจื่ออี้มู่ ความเร็วในการบำเพ็ญของเจ้าจะยิ่งกว่าเดิม! ต่อจากนี้ข้ายังมีแผนการอีกมากมายที่ต้องให้เจ้าไปจัดการ
เมื่อเจ้าสำเร็จ เฉินวั่นหลี่คนเดียวน่ะ เป็นหรือตายก็อยู่ที่ความคิดเพียงหนึ่งของเจ้า ไม่ต้องฝังใจอยู่กับมันชั่วขณะเลย”
ชางฮั่วจวี่หลังมือไขว้หลัง ค่อย ๆ หันกาย หันหลังให้จีเสวียนอี้ ก่อนจะพูดต่อ “เจ้าเดิมทีก็เป็นคนที่ควรตายไปแล้ว ตอนนี้แม้จะรอดมาได้ด้วยลมหายใจสุดท้าย แต่ก็ไม่ใช่ร่างมนุษย์อีกแล้ว เจ้าเข้าใจหรือไม่?”