เงาร่างนั้นหน้าตาเหมือนกับผู้ในโลงศพไม่ต่างกัน มือซ้ายถือดินซีหรางเปลี่ยนเป็นหม้อสามขาเก้าใบ มือขวากางเอกสารหยกเหอถูออก นี่คือร่างธรรมะขณะที่เซียนอวี่แบ่งแยกดินแดนทั้งเก้าหรือไม่?
วินาทีถัดมา เสียงทุ้มกึกก้องดังขึ้นในสมอง
“แดนมารจะกลับมาอีกครั้งแน่นอน บุรุษรุ่นหลังแห่งเผ่ามนุษย์เราจงเข้มแข็ง ขับไล่ศัตรูออกไป! วันนี้ข้าฝากมรดกไว้ เคล็ดปราบทะเล! มอบสมบัติเพื่อต่อสู้ศัตรูที่แข็งแกร่ง…
ม่านผนึกที่นี่ ใช้ร่างกายข้าเป็นหลักหมุดหมาย จะคุ้มครองได้ไร้ภัยพันปี
ทิศตะวันออก เซงไท่เอ่อร์ทั้งสอง สืบธรรมที่กุนลุน แต่บาดแผลของเซงตะวันออก ย่อมอยู่ได้ไม่นาน ไท่คนเดียวเปรียบดังไม้เดี่ยวค้ำป่า ไม่จำเป็นต้องฝืน ดวงตาปีศาจราชา รอเซงใหม่มาถึงแล้วจึงตั้งม่านผนึกใหม่…”
เฉินวั่นหลี่ฟังไปยิ่งตกใจ แว่วเสียงก้องในหัวไม่หยุด บาดเจ็บสาหัสไม่ใช่เซียงหยูหรือ? ทำไมกลายเป็นเซงตะวันออกไปได้? หรือว่าตอนนั้นทั้งสองเซียงต่างบาดเจ็บสาหัสกันถ้วน?
ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน เงาร่างนั้นระเบิดสลาย เหลือไว้เพียงบันทึกวิชาในความทรงจำ
“นะ นายไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” หวังโหยวชื่อรอมานาน เห็นเฉินวั่นหลี่นิ่งงัน จึงเขย่าตัวเขา
เฉินวั่นหลี่รู้ตัว ส่ายหัว เปิดปากอยากถามเรื่องเซงไท่เอ่อร์ทั้งสอง แต่ก็เก็บคำไว้ก่อน
“สมบัติที่นี่ เซียงพระองค์นั้นมอบให้! หยิบใช้ได้ตามใจ นี่คือวิชาของท่าน อีกไม่กี่ชิ้นล้วนเป็นสมบัติวิเศษทั้งนั้น! ของพวกนี้ฉันเก็บไว้ก่อน แล้วจะคุยกันว่าจะแบ่งอย่างไร!”
……
ข่าวการสิ้นของเย่อู่เทียน แพร่ออกไปในวงแคบ ๆ แล้ว
ชางฮั่วจวี่กลับถึงกุนลุน แทบไม่รอช้าก็ประกาศข่าวนี้ทันที
ในมหาศาลาเจ็ดบรรพชนแห่งกุนลุน
แสงห้าสายสว่างวาบขึ้นพร้อมกันเกือบจะพร้อมเพรียง