ไป๋อู๋หยานึกขึ้นได้ถึงกระแสครึกโครมที่เฉินวั่นหลี่สร้างขึ้นในที่ประชุมแพทย์แผนจีน ไม่ใช่ว่ากำลังฝึกยาเทพอีกหรือ?
แล้วก็หัวเราะขื่น ๆ ในใจ "ตอนนี้ยาวิเศษกับยากึ่งวิเศษหายากขึ้นทุกที แม้เฉินวั่นหลี่จะมีก็เถอะ……"
หลิวเฉิงถังเงียบไป แม้จะมี แต่ทำไมต้องใช้กับคนที่ไม่เหลืออนาคตแล้วอย่างนั้น
ทั้งสองคนก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง
ผ่านไปสักพัก เซียวจ้านเดินมาเหงื่อท่วมตัว พ่นลมหายใจขุ่นออกมา
"สบายตัวแล้ว! เอาเป็นว่าพวกท่านก็เลิกทำหน้าแบบนั้นได้แล้ว ทุกอย่างคือชะตากรรม! ฉันยอมรับแล้ว!"
"ไม่เสียดายหรือ?" ไป๋อู๋หยาถาม
เซียวจ้านส่ายหน้า "จะเสียดายอะไร? ถ้าไม่มีเฉินวั่นหลี่ค้ำจุน ฉันจะไปถึงครึ่งก้าวปรมาจารย์ก็ยากแล้ว! เขาต่อฉันเหมือนอาจารย์และเพื่อน ในสถานการณ์แบบนั้น ถ้าฉันทิ้งคุณหนูชูแล้วหนีไปเอง ต่อให้ตอนนี้ยังเป็นปรมาจารย์ใหญ่อยู่ ก็เท่ากับสูญเสียความกล้าหาญของลูกผู้ชายไปเสียแล้ว
ฉันเซียวจ้านเป็นชายชาตรี หัวขาดได้ แต่เลือดน้ำหนึ่งทิ้งไม่ได้!"
คำพูดเพิ่งจบ ก็มีเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น "แค่คำพูดนี้ก็พอแล้ว ฉันรับประกันให้เจ้ากลับสู่จุดสูงสุดได้อีกครั้ง เส้นทางหมอกลับเหนือธรรมดาในอนาคต ฉันจะเป็นเจ้าภาพจุดไฟให้เอง!"
เฉินวั่นหลี่ก้าวเท้ายาว ๆ เดินมา ทั้งสามคนของไป๋อู๋หยาอ้าปากค้างอยู่กับที่
โห ตัวเองเพิ่งมีพลังปรมาจารย์ระดับ 3 เท่านั้น ยังห่างจากขั้นเหนือธรรมดาราวกับเหวลึก ก็จะเป็นเจ้าภาพจุดไฟให้คนอื่นแล้วหรือ?
ความคิดกวน ๆ นี้เพียงวูบผ่านในใจไป๋อู๋หยา แต่แล้วก็เกิดความฮึกเหิมขึ้นอย่างไม่รู้สึกตัว ราวกับว่าเซียวจ้านได้จองตำแหน่งขั้นเหนือธรรมดาไว้แล้วจริง ๆ