"......" ไป๋อู๋หยาอ้าปากค้างพูดไม่ออก ฆ่าหมดแล้วเหรอ? นึกว่าปรมาจารย์ใหญ่คือมดรึไง ให้เจ้าบดขยี้ได้ตามใจ?
หลิวเฉิงถังไอแห้งเสียงหนึ่ง "ท่านเฉิน ไม่เชิญคิดให้รอบคอบก่อนลงมือ ขอให้เย่จุนเสินออกมาช่วยเจรจาหน่อยก็ดี!"
เฉินวั่นหลี่ไม่แม้แต่จะคิดก็ตัดบท "ผู้หญิงของฉัน ฉันปกป้องเอง! ไม่ต้องรบกวนใคร ฉันก็อยากเจ็บตัวกับเหล่าสำนักแฝงพวกนี้อยู่แล้ว!"
พูดจบเฉินวั่นหลี่ก็ไม่เสียเวลาอยู่ต่อ
เซียวจ้านรีบตามไป "อาจารย์!"
"อะไร? เจ้าก็จะขวางฉันรึ?"
"ผมไม่ได้ขวาง ผมกลัวอาจารย์สามวันแล้วกลับไม่มา เลยจะไปด้วยกัน......"
"......"
ทั้งสองคุยกันไปเดินไปไกลออกไปทุกที ไป๋อู๋หยาโกรธจนเหยียบพื้นโป๊ะ ๆ "ฉันจะไปราชธานีเพื่อพบเย่จุนเสินเดี๋ยวนี้!"
"......" หลิวเฉิงถังลูบคาง จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าภาพตรงหน้านี้คุ้นตาชะมัด
เมื่อก่อนคือเคอติ้งคุน ลากไป๋อู๋หยามาเก็บก้นเฉินวั่นหลี่
ตอนนี้คือไป๋อู๋หยา ลากเย่จุนเสินมาเก็บก้นเฉินวั่นหลี่!
อีกไม่นาน เย่จุนเสินจะกลายเป็นมืออาชีพด้านเก็บก้นให้คนอื่นไปหรือเปล่าเนี่ย?
......
ชางหยวนโจวเป็นเพียงเมืองระดับอำเภอใหญ่ ไม่มีสนามบิน แถมที่นี่เป็นฐานที่มั่นของเหล่าสำนักแฝง มีสิทธิพิเศษแอบแฝงมหาศาล แม้แต่เฮลิคอปเตอร์ก็ห้ามบินเข้าออกตามอำเภอใจ
เฉินวั่นหลี่กับเซียวจ้านจึงต้องนั่งเครื่องบินไปเมืองระดับจังหวัดอย่างไห่เฉิงก่อน แล้วจึงต่อรถไฟไปชางหยวนโจว
ในตู้นอนของรถไฟ เซียวจ้านทำตามคำชี้แนะของเฉินวั่นหลี่ เริ่มระบายฤทธิ์ยาเม็ดกลั่นร่างเก้าวนต่อไป
ครั้งนี้มีเฉินวั่นหลี่ช่วยเหลืออยู่ข้าง ๆ การวนผ่านไปสามวนติดกันจึงราบรื่นมาก