หลานฉีเจี้ยนแลบสายตากวาดมองเฉินวั่นหลี่ ชายชราทวนถึงอดีตกาล ก็เพราะยอมแพ้นั่นเอง
หมี่เชียนหยางขบวนตาบวมช้ำ อับอายจนแทบยืนไม่อยู่ ความผิดทั้งหมดอยู่ที่เขาชอบเล่นใหญ่ชอบใหญ่ จนถึงเวลานี้ทำให้คุณปู่เสียหน้ายับ ทำให้ตระกูลหมี่ต้องอัปยศ
"ขออภัยแด่ท่านแม่ทัพเฉิน!" หมี่เชียนหยางไม่เอ่ยวาจาฟุ่มเฟือย ก้ำตัวลงจนแทบพับครึ่งตัว
เฉินวั่นหลี่ไม่เอ่ยประโยคใด ชายชรามีบุญสงครามคุ้มกาย ก็เลิกกันแบบนี้
แต่เสเพลชั้นต่ำอย่างหนึ่ง คิดจะโค้งคำนับแล้วจบเรื่องง่าย ๆ นักหรือ?
เขาเพียงส่งเสียงฮึดเบา ๆ แรงกดดันของปรมาจารย์ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น
หมี่เชียนหยางควบคุมตัวเองไม่ได้ พลังมหาศาลกดลงบนศีรษะ
เขาก็เป็นเพียงคนธรรมดา จะต้านแรงกดดันระดับนี้ได้อย่างไร รากฐานพลันถึงพื้นพร้อมเสียงปลุกปั๊ก ความเจ็บปวดสุดแสนทำให้เขาร้องกรีดลั่น เหงื่อหยดลงดุจฝน
ชัดเจนว่าเข่าทั้งสองข้างหักสนิท
หมี่ซิ่วหลับตาลง ถอนใจยาว
เฉินวั่นหลี่สองมือประสานหลัง เดินตรงไปยังถังหวยซวี่
ถังหวยซวี่รู้สึกมึนตาโขมง
ณ บัดนี้ทุกคนตื่นตะลึงจนชาไปหมด สมองทุกสมองนึกถึงคำเดียวกัน — แค้นเพียงเล็กก็ต้องชดใช้ให้สุด!
ใครที่เคยเป็นปฏิปักษ์ต่อเฉินวั่นหลี่ เขาไม่ปล่อยสักคนจริง ๆ
กระทั่งตระกูลถังเจ้าภาพ ก็จะถูกจับกดลงตีให้ยับเช่นกันหรือ?
จางเยว่หงตื่นตะลึงจนพูดไม่ออก นี่ยังเป็นลูกเขยคนนั้นที่มีความสามารถนิดหน่อยของหล่อนอยู่จริงหรือ?
ความสามารถนิดหน่อยตรงไหน นี่คือความสามารถใหญ่โตสุดฟ้าสุดดินต่างหาก!
หล่อนเพิ่งจะเอ่ยปาก ถังต้าเผิงก็อุดปากหล่อนเสียก่อน
รายย่อยที่รู้ถึงรากฐานอันลึกของสำนักถัง ต่างยืดคอมอง อย่างอวี๋ชิงและหม่าเทียนอิง พวกเขาแท้จริงอยากรู้ยิ่งนัก ถังหลิงอวี่จะออกมาลงมือหรือไม่?
จนกระทั่งพวกเขาเกิดข้อสันนิษฐานขึ้นมา เฉินวั่นหลี่น่ะรือ... ใกล้ก้าวเข้าขั้นเหนือมนุษย์แล้วหรือ?
หากเฉินวั่นหลี่เข้าถึงขั้นเหนือมนุษย์ นั่นย่อมเป็นปาฏิหาริย์ ปรมาจารย์เหนือมนุษย์ที่อายุน้อยขนาดนี้? ทั้งโลกก็หาได้ไม่กี่คน