เฉินวั่นหลี่ตั้งนิ้วโป้งขึ้น "เธอน่ะเข้าใจฉันยิ่งขึ้นทุกวันจริง ๆ! เอานี่ มาหอมแก้มกันหนึ่งที เป็นการฉลองที่เราสองคนรู้ใจกันขึ้นทุกวัน!!"
พูดจบ เขาก็แอ่นใบหน้าเข้าไปหาแก้มงดงามของถังหลิงอวี่จริง ๆ
ถังหลิงอวี่แก้มแดงระเรื่อ ยื่นนิ้วเรียวงามขึ้นมาปิดปากเฉินวั่นหลี่เอาไว้ "พอได้แล้ว คุยเรื่องจริงกันดีกว่า เกิดอะไรขึ้น?"
"ใต้สันเขาเป็นสายมังกรจริงอยู่ ผู้เฒ่านั่นใช้ค่ายกลกระตุ้นพลังปราณของสายมังกร สู้ได้แน่ แต่ก็ต้องเสียพลังไปไม่น้อย
ผมสังเกตดูอาจารย์ศิษย์คู่นี้แล้ว แน่นอนว่าต้องเกี่ยวพันกับสำนักลับ ทั้งพวกหมาแมวที่ขึ้นต้นว่า 'ลับ' อาจจะมากันหมดแล้วก็ได้
ยิ่งไปกว่านั้น พวกเราบุกรุกเข้ามาถึงเขตลับของภูเขาหลงหู่ เขาก็อาจส่งคนมาเมื่อไหร่ก็ได้
ของล้ำค่าอยู่ตรงหน้าแต่ไม่รีบไปตามหา กลับไปสู้ตายกับตาแก่ไม่ยอมตายคนหนึ่งเพื่ออะไร? ยังเป็นตาแก่ไม่ยอมตายที่ออกไปจากที่นี่แล้วใช้แค่นิ้วเดียวก็บดขยี้ได้ ฉันจะโง่ขนาดนั้นทำไม!"
เฉินวั่นหลี่ยิ้มแฉ่ง
ถังหลิงอวี่ฟังแล้วทั้งขำทั้งหมั่นไส้ "เธอมั่นใจได้ยังไงว่าที่นี่มีของดี?"
"ไม่มั่นใจหรอก ของล้ำค่าก็ต้องเสียเวลาตามหานี่ ยังไงก็ตาม สมุนไพรฉันได้ครบมือแล้ว" เฉินวั่นหลี่ยิ้ม
ผู้เฒ่าหยางใช้ค่ายกลดึงพลังปราณจากสายมังกร พลังที่ถูกดึงออกมามีระดับเทียบเท่าขั้นเซียนเกินธรรมดา เฉินวั่นหลี่รู้ดีว่าแม้จะชนะได้ก็ต้องเสียเวลา รวม ๆ แล้วไม่คุ้มเลย
"เธอมันแยบคายยิ่งขึ้นทุกวัน!"
"จะเรียกว่าแยบคายได้ยังไง อันนี้เรียกว่ายืดหยุ่น!"
"เธอว่าอย่างนั้นก็อย่างนั้นสิ!" ถังหลิงอวี่ขยิบตากลับ แต่เธอชอบความแยบคายแบบนี้ของเฉินวั่นหลี่