เห็นเฉินวั่นหลี่พลิกฝ่ามือ อุ้งมือขนาดยักษ์ไร้รูปร่างก็แผ่อำนาจกดดันลงมาราวภูเขาไท่ซานถล่ม ตบเจ้าคนนี้ให้ฟาดลงกับพื้นอย่างไม่ไยดี
พื้นดินแตกร้าว ร่างทั้งตัวจมลงไปในพื้นกว่าสิบกว่าเซนติเมตร
หากไม่ใช่เพราะไม่อยากให้ฉากการณ์เลือดสาดมากเกินไป พลังระดับนี้ย่อมบีบให้กลายเป็นแพนเนื้อรูปคนได้ทันที
เฉินวั่นหลี่ชูฝ่ามือขึ้น ปรมาจารย์แห่งสำนักกุยอินคนนั้นหน้าซีดเหมือนกระดาษทอง เลือดไหลออกทางเบ้าหูตาจมูกปาก มีแต่ลมหายใจออกไม่มีลมหายใจเข้า
ซูหว่านหุบปากเงียบ เธอเคยเห็นสุดยอดฝีมือโหดเหี้ยมของเฉินวั่นหลี่มานานแล้ว
แต่หญิงชราคนนั้นกลับตกใจจนหน้าไร้เลือดฝาด
แม้เมื่อครู่ปรมาจารย์ทั้งสองของสำนักกุยอินจะรังแกเกินไป แต่สำนักพระโพธิสัตว์ก็เป็นสำนักที่สืบทอดทางแพทย์ แทบไม่เคยปะทะกันด้วยกำปั้น
แม้จะลงมือ ก็มักสั่งสอนเพียงเล็กน้อยก็เลิก
แบบเฉินวั่นหลี่นี่ หน้าเนื้อใจเสือลงมือเด็ดขาด ไม่ตายก็ทุพพลภาพ
ประโยคที่ว่า "นายสำนักกุยอินกลายเป็นหมาไร้บ้าน" ยิ่งทำให้ความเกรงขามในใจเธอพุ่งสูงเต็มเปี่ยมในพริบตา
ชะมัด คนโหดที่มีชื่อในยุทธภพนี่ไม่ใช่เรื่องเลื่องลือลอย ๆ เลยจริง ๆ!
เฉินวั่นหลี่ไม่สนใจว่าคนอื่นจะคิดอย่างไร ยะหรี่กับสำนักกุยอินก็สร้างไว้แล้ว พวกที่อยู่เบื้องหลังแล้วพูดปากว่าเป็นศัตรูกับเขาแบบนี้ เก็บไว้ก็เป็นภัย
"ป้าอี๋ว ให้คนมาจัดการหน่อย!" ซูหว่านได้สติก่อน หมุนวีลแชร์ออกไป
เพิ่งออกไปได้ เห็นหนูน้อยเดินวิ่งเข้ามาจากด้านนอก ตอนที่เฉินวั่นหลี่ก้าวออกไปก็หายวับจากที่เดิม ความเร็วเร็วปานนั้น เธอตามไม่ทันเลย