เทียนโหย่วเซิงก็ถือว่ารู้อะไรก็บอกไม่ซ่อนแล้ว
จี้เสวียนอี้เข้าสู่ขั้นเหนือมนุษย์แล้ว ตอนนี้กำลังปิดประตูบำเพ็ญเพื่อปรับนิ่งพลังอยู่ที่คุนหลุน
เขาเป็นบุตรผู้ทรงพรสวรรค์ของคุนหลุน ได้รับการเหลียวแลจากอาจารย์ใหญ่เป็นอย่างมาก
ฉะนั้นคุนหลุนจึงกลัวเกิดความผันผวน ถึงได้จุดชนวนให้สำนักที่หลบภัยจากโลกภายนอกลงมือก่อน
"นายหมายความว่าจี้เสวียนอี้ได้รับการยกย่องขนาดนั้นเหรอ? พรสวรรค์พิเศษกว่าคนอื่น?" เฉินวั่นหลี่รู้สึกแปลกใจเป็นอย่างยิ่ง
"เธอจะเข้าใจอย่างนั้นก็ได้ หรือจะเข้าใจอีกแบบก็ได้ว่า จี้เสวียนอี้แพ้ไม่ได้ สำหรับคุนหลุนและวิถียุทธ์ทั่วหล้าแล้ว ที่นั่นคือดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งการแสวงบูชา ดินแดนแบบนั้น ไม่ว่าจะเป็นคนหรือแม้แต่หมาตัวหนึ่ง ก็ทำได้แต่ชนะเท่านั้น แพ้ไม่ได้เด็ดขาด แพ้แปลว่าหน้าคุนหลุนตกไปทั้งหมด!"
เทียนโหย่วเซิงปวดจนเหงื่อแล่งเต็มตัว ปากก็เริ่มพูดตะกุกตะกัก
"อ๋อ" เฉินวั่นหลี่ขมวดคิ้ว "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับถังหลิงอวี่?"
"ไม่รู้!" เทียนโหย่วเซิงส่ายหน้า
ขณะนั้นเอง ถังหลิงอวี่กลับรู้ตัวทัน เธอจึงพูดว่า "จีหยวนเฉิงอาจได้รับสั่งจากคุนหลุนให้จับฉัน พี่หลิงอวี่จึงต้องขึ้นไปที่คุนหลุน ถ้าขืนไม่ยอมก็ถูกฆ่า!
พี่หลิงอวี่บอกว่า เธอใกล้จะถึงขั้นเหนือมนุษย์แล้ว!"
ถังหลิงอวี่เบ้ปาก ไหงแทบพลาดท่าจะหลุดปากเรื่องสำคัญออกมาซะก่อน!
แต่ตอนนี้ความคิดของเฉินวั่นหลี่ไม่ได้อยู่ที่เธอ บวกกับเธอแก้ตัวทันเวลา จึงไม่ได้คิดอะไรมาก แค่ขมวดคิ้วไม่คลายว่า "มีความเป็นไปได้แค่นั้นเหรอ?"
เทียนโหย่วเซิงมองเฉินวั่นหลี่ด้วยสายตาอาฆาต ต่อให้เป็นนักโทษติดขังก็อย่าเอามากกว่านี้ดิ? รู้อะไรบอกหมดแล้วยังไม่พอ ต้องให้ช่วยวิเคราะห์สถานการณ์ให้อีกงั้นเหรอ?