ถังหลิงอวี่เงยหน้ามองไป เห็นร่องรอยการต่อสู้ของผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสูงอย่างชัดเจนตรงชายหาด
ส่วนคนกลุ่มตรงหน้านี้ ต่างราวกับถูกข่มขู่จนใจสลาย แค่ลมพัดหญ้าไหวก็ตื่นตระหนก
“เมื่อกี้มีคนลงมือกันที่นี่หรือ? คนแบบไหน?” ถังหลิงอวี่หันไปมองกัปตันหูไห่จวินที่ยังพอสุขสำราญใจอยู่บ้าง
ตอนนี้ในใจหูไห่จวินเองก็ลูกกระสุนลูกเดียว นักสู้สายบู๊ขั้นสูงเขาเคยเห็นมาแล้ว แต่ผู้ที่ก้าวข้ามทะเลมาได้ ตลอดสิบกว่าปีที่ติดตามเจ้าเกาะ เขาไม่เคยเห็นสักครั้ง
ไม่รู้หญิงสาวหน้างามดั่งเทพธิดาตรงหน้านี้มีที่มาจากไหน แต่เขาก็ไม่กล้าซักถามมาก ได้แต่ตอบอย่างซื่อตรงว่า
“ใช่ครับ เป็นผู้ชายสามคน ผมไม่ค่อยรู้ชื่อ!”
“ผมรู้! ผมได้ยินคนหนึ่งเรียกอีกคนว่าปรมาจารย์เฉิน!”
“ใช่ ผมได้ยินแฟนสาวเขาเรียกเขาว่าเฉินวั่นหลี่!”
“……”
ถังหลิงอวี่ริมฝีปากกระตุก นี่เฉินวั่นหลี่มาจริง ๆ แล้ว!
ยังพาผู้หญิงมาด้วย?
คิดว่ามาเที่ยวพักผ่อนงั้นรึ!
ความโกรธแปลก ๆ พุ่งขึ้นในใจโดยไม่รู้ตัว
พาผู้หญิงคนไหนมา? ไอ้หนูแสบชูอีเหยินรึเปล่า? หรือว่าถังเหยียนหราน?
เมื่อคิดถึงถังเหยียนหราน สีหน้าเธอก็อ่อนลง พูดถึงเรื่องนี้ ถังเหยียนหรานถึงจะเป็นภรรยาที่ชอบธรรมของคนนั้นจริง ๆ
“คนพวกนั้นไปไหน?” ถังหลิงอวี่ถามอีก
เห็นเทพธิดาตรงหน้าสนใจแต่คนที่ปะทะกันเมื่อกี้เท่านั้น ไม่แยแสพวกตนเลย เศรษฐีทั้งหลายก็ใจหายกลับมาบ้าง
“คนหนึ่งโดนตีตาย! ศพอยู่ทางนั้น!”
“อีกคนหนีไปแล้ว!”
“เทพอาวุโสที่อัญเชิญสายฟ้าน่ะครับ อุ้มผู้หญิงเดินไปทางนั้น……”
“ผมว่าเขาน่าจะไปโรงแรม เพราะผู้หญิงคนนั้นบาดเจ็บ”