ไป๋อินยิ้มบาง ๆ แต่กลับไม่ปฏิเสธ "ได้ค่ะ พวกเราไปที่โรงแรมเยว่เหอ! ร้านอาหารที่ดีที่สุดในท้องถิ่นเลย คุณค้นดูในแผนที่ก็เจอ!"
เซียวจ้านนั่งลงบนเบาะคนขับ อูซือเปินนั่งเบาะหน้า แอบเหลือบสายตาผ่านกระจกมองหลังไปที่ไป๋อินที่นั่งอยู่เบาะหลังตลอดเวลา
แต่ผู้หญิงคนนี้แสดงออกมาราวกับว่ามาต้อนรับอย่างเรียบง่ายจริง ๆ โดยไม่มีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง
พอมาถึงโรงแรม ไป๋อินก็ไม่ได้เรียกร้องอะไรที่เกินเหตุ
บนโต๊ะอาหาร ก็ไม่มีท่าทีจะเที่ยวเทียรบ่อยเหล้าหรือหาทางแยกเซียวจ้านกับอูซือเปินออกจากกัน
เพียงแต่พออาหารกินได้เรื่อยเปื่อย ไป๋อินรับโทรศัพท์หนึ่งสายแล้วก็ขอโทษต่อ "ขอโทษนะคะ ของล้ำค่าที่จะส่งมาเจอปัญหาเล็กน้อยระหว่างทาง ต้องรออีกสองชั่วโมงค่ะ!"
ซ่งเจียวเจียวขมวดคิ้วเรียวเล็กน้อย "พวกเราตกลงกันไว้ว่าจะตรวจของแล้วทำการซื้อขาย แต่พวกคุณผลัดวันประกันพรุ่งแบบนี้ ไม่มีความจริงใจกันหรือยังไง?"
ไป๋อินหัวเราะร่าเสียงใส "คุณหนูซ่งคือบุคคลสำคัญแห่งต้าเซี่ย พวกเราจะกล้าหลอกคุณได้อย่างไร!
แค่คุณก็รู้ว่าเบียนเฉิงระส่ำระสายแค่ไหน พวกเราก็ไม่กล้าขนของล้ำค่ามาเร็วเกินไปจริง ๆ นี่ค่ะ!"
เหตุผลนี้ก็ฟังขึ้น แม้ตระกูลไป๋จะเล่นการค้ามืด แต่ที่แบบเบียนเฉิง ขุนศึกกับมือมืดหลากหลายสายต่างแข่งกันยึดอำนาจ งูกินหางก็ถือเป็นเรื่องธรรมดา
เหมือนเพื่อยืนยันคำพูดของไป๋อิน ประโยคเพิ่งจบ ประตูห้องส่วนตัวก็ถูกเหยียบเปิดออกจากภายนอกอย่างกะทันหัน
เซียวจ้านกับอูซือเปินพร้อมกันลุกขึ้นยืนทันที