เฉินวั่นหลี่ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
หลิวอีอีกับไจ้โก่วเมิ่งขอเข้าเฝ้าราชากู่ แต่แม้แต่ประตูศาลเจ้าก็ยังไม่ได้ก้าวเข้าไป ได้แต่คำสั่งเดียวว่า "ลงมือตามแผนเดิม"
"อาม่าไม่จริง ๆ ใช่ไหมที่แพ้มา?" หลิวอีอีกระซิบถามไจ้โก่วเมิ่ง
ไจ้โก่วเมิ่งอ้าปากค้าง "เป็นไปไม่ได้! ภายในศาลเจ้า ยืมพลังเทพกู่ได้! เฉินวั่นหลี่เพิ่งข้ามขั้นเซียนไปไม่นาน ถึงจะชนะจีเสวียนอี้ได้ ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะชนะราชากู่!"
"ฉันดูแล้วอาม่าต้องแพ้แหละ! ถ้านางชนะ ทำไมต้องยอม..."
หลิวอีอีพูดได้ครึ่งคำ ประตูศาลเจ้าก็เปิดออกกะทันหัน กระแสลมปราณแรงกล้าพุ่งออกมา แรงมหาศาลเหวี่ยงหลิวอีอีกระเด็นออกไปทันที
แม้เธอจะมีกำลังขั้นปรมาจารย์ระดับ 8 แต่ก็ไม่มีแม้แต่ทางสู้ ถูกพลังนั้นกวาดพัดจนกระแทกพื้นลงที่บันไดห่างออกไปยี่สิบกว่าเมตร
"โอ๊ย! อาม่า นางบ้าไปแล้วหรือไง... ถ้าหน้าฟาดพื้นไป ฉันจะไปหาลูกเขยให้นางจากไหนล่ะ!"
หลิวอีอีส่งเสียงร้องลั่น
"มีความสามารถอะไรก็ไปหลอกตัวเฉินวั่นหลี่มาให้ได้สิ!"
เสียงของราชากู่ดังแทรกออกมา แล้วประตูศาลเจ้าก็ปิดลงอีกครั้ง
"???" ช่วงที่ประตูปิดลง ไจ้โก่วเมิ่งเห็นซากแมลงตายเกลื่อนกลาดทั่วห้อง และสีหน้าผิดปกติของราชากู่ ไม่ใช่ว่าหลิวอีอีพูดถูกจริง ๆ ใช่ไหม?
มาหลายสิบปี นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นราชากู่อัดหลิวอีอี!
เขาไม่เสียเวลาพูดเปล่า แอบถอยหลังอย่างเงียบ ๆ ประคองหลิวอีอีลุกขึ้น แล้วทั้งสองวิ่งหนีออกมาไกลหลายร้อยเมตร
ไจ้โก่วเมิ่งจึงถามขึ้น "นายว่ายังไง?"
หลิวอีอีขมวดคิ้ว "นายไม่เชื่อใจเฉินวั่นหลี่?"
"นายเชื่อใจงั้นหรือ?" ไจ้โก่วเมิ่งถามกลับ
หลิวอีอีเงียบไป เฉินวั่นหลี่แข็งแกร่งแค่ไหนไม่ต้องสงสัย แต่คำว่าแข็งแกร่งมันต้องมีการเปรียบเทียบ!