เฉินวั่นหลี่พูดจบก็เดินจากไป เจี้ยหยวนเฉิงยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น มือบีบแก้วน้ำแน่นจนสุดกำลัง ใบหน้าหม่นหมองน่าเกรงขามถึงขีดสุด
“ให้คนขึ้นคุนหลุนเข้าพบท่านชายใหญ่ ขอร้องให้ท่านชายใหญ่ลงจากภูเขา! บอกเขาว่า เฮอผงตายแล้ว!”
เจี้ยหยวนเฉิงเรียกพ่อบ้านมา พูดไปพร้อมกับครุ่นคิด
“นอกจากนั้นเตรียมเงินหนึ่งหมื่นล้าน ส่งไปที่ตระกูลเยา ให้คนจับตาดูเยาฟางกังไว้ ถึงเวลาจำเป็นกำจัดเขาซะ! มันกล้าเป็นหางพะเนินช่วยเฉินวั่นหลี่กระตุ้นความบาดหมาง สมควรตาย!”
“ติดต่อสำนักเลขาธิการใหญ่ด้วย หลังบุตรชายฉันเสวียนอี้ลงจากภูเขา จะต้องเป็นผู้แทนคุนหลุนเข้าพบปะประมุขตระกูลใหญ่!”
“ให้ทหารรับใช้ในเงามืดคอยจับตาเฉินวั่นหลี่ตลอดเวลา รวมถึงตัวเขาเอง ผู้หญิงทั้งหลายของเขา และแกนหลักของมัน มีข่าวที่ใช้ประโยชน์ได้ ส่งมาถึงข้าทันที!”
พ่อบ้านรู้สึกขนหัวลุกในใจ นับตั้งแต่เกิดมาเจี้ยหยวนเฉิงไม่เคยให้ความสำคัญกับคู่ต่อสู้มากถึงเพียงนี้!
ดูท่าคราวนี้ กับเฉินวั่นหลี่คงไม่เหลือทางสานสัมพันธ์อีกแล้ว
แต่เรื่องนี้ควรจะบอกท่านสาวใหญ่หรือไม่?
ขณะที่เขากำลังใจลอย เจี้ยหยวนเฉิงก็พูดขึ้นทันทีด้วยน้ำเสียงเย็นชา “มนุษย์ทำผิดพลาดบ้างเป็นครั้งคราวไม่เป็นไร แต่จงจำไว้ว่า ช่วงเวลาสำคัญห้ามพลาด!”
พ่อบ้านรู้สึกหลังแตกเย็นวาบ นี่...พูดถึงเขาอยู่หรือ?
“รับทราบแล้วครับท่านท่านปรึกษา ผมจะไปจัดการทันที!” พ่อบ้านรีบรับคำ แล้วก้าวเดินออกไปทีละก้าว!
……
ฝ่ายเฉินวั่นหลี่ในตอนนี้ได้กลับมาอยู่ในรถแล้ว เตรียมกลับฮั่นตงพร้อมกับเซียวจ้าน
ตลอดทาง เขาดูหม่นหมองไม่มีความสุข
เขาคิดว่าเจี้ยหยวนเฉิงคงจะลุกขึ้นโกรธ หรือไม่ก็ประกาศศึก
ไม่คิดว่าเจี้ยหยวนเฉิงจะเลือกประคองสถานการณ์ไว้
ความลึกล้ำของหมาจิ้งจอกเฒ่า ลึกยิ่งกว่าลูกหมากว่าหลายเท่า