ผู้คนรอบข้างถึงกับหันมามองเห็นว่า เลอรองกำลังปิดตาด้วยสองมือ โลหิตไหลซึมออกจากช่องนิ้วพร้อมเสียงกรีดร้องระทมทารกไม่หยุด
ดวงตาคู่นั้น สูญสลายไปเสียแล้ว!
"เลอรอง?"
มีคนลองเรียกออกไปหนึ่งครั้ง เลอรองใช้เวลาราวหนึ่งนาทีกว่าจึงค่อยลุกขึ้นยืน ตอนนี้ดวงตาของหล่อนไม่เหลือความสว่างวาบเหมือนแต่ก่อน ราวกับสูญเสียชีวิตชีวาไปหมดสิ้น เปลี่ยนเป็นสีเทามืดทั้งคู่
"คะ...คุณคือใคร? พลังจิตเป็นไปได้อย่างไรที่แข็งแกร่งขนาดนี้!"
เฉินวั่นหลี่ส่งเสียงฮึดเย็น ๆ "เจ้านับเป็นอะไรกัน มูลค่าที่จะรู้ชื่อข้าหรือ? เตรียมตัวล่วงลับไปเสียดีกว่า ร่างของเจ้าจะทำให้มันอยู่ได้!"
พูดจบ นิ้วของเขาชี้ลอยขึ้นในอากาศเพียงจุดเดียว เลอรองราวกับไม่อาจทานรับไหวอีกต่อไป ร่างก็พังลงพื้นเสียแล้ว
ภาพตรงหน้านี้ ทำให้ผู้คนในที่นั้นตกตะลึงงันทั้งหมด
นี่มันเวทมนตร์? คำสาป? หรืออะไรกันแน่?
พวกเขาไม่เห็นการต่อสู้กันอย่างจริงจังเลยสักนิด แล้วมันก็จบแบบนี้เลยหรือ?
เดสมันหรี่ตาลงเล็กน้อย ความสงสัยแวบผ่านในดวงตา ความคิดหนึ่งพลันผุดขึ้นในสมอง — เฉินวั่นหลี่?
แต่เขาไม่เอ่ยออกมา ใช่หรือไม่ก็ตาม ต้องรบกันให้รู้แล้ว!
"อาจเป็นการโจมตีด้วยพลังจิตก็เป็นได้ ทุกคนปิดจุดวิญญาณของตัวเองเสีย ตราบใดที่ไม่เปิดออกเองอย่างเลอรอง เขาก็ไม่มีทางเจาะดวงวิญญาณของพวกเราได้ง่าย ๆ หรอก!"
เดสมันประโยคเดียวก็ปลอบใจคนทั้งกลุ่มได้
เฉินวั่นหลี่มองเดสมันหนึ่งครั้ง ดูท่าเขาน่าจะเป็นหัวหน้าของคนพวกนี้ แขนยกขึ้น มือฟาดวูบหนึ่งครั้ง
ทันใดนั้นพลังปราณไร้รูปร่างพุ่งทะยานออกไป ราวกับคมกริยาของดาบ ผ่าอากาศแหวกออก