ในขณะที่ผิงฉีไห่กับโอลากำลังจะบรรลุข้อตกลงกัน จู่ ๆ จากทิศทางของเกาะหินโสโครกลำดับสามก็ดังขึ้นด้วยเสียงคำสาบานด่าทอปนเสียงกระแทกที่ก้องกัมปนาท
โอลาเบิกตาวาบ ชี้คางไปยังเกาะหินโสโครกลำดับสามแล้วพูดว่า “ถ้าจะร่วมมือกัน ก็ควรห้ามไม่ให้พวกคุณลงมือกับพวกของฉันสิ!”
“พวกของพวกเรา?” ผิงฉีไห่ขมวดคิ้ว “คนของพวกเราอยู่บนเรือทั้งหมด! ไม่มีสักคนที่ลงจากเรือ!”
โอลาขมวดคิ้วเรียววาบ “งั้นแปลว่าที่นี่ยังมีฝ่ายที่สามอีกงั้นรึ?”
“ไปดูกัน!” ผิงฉีไห่เก็บร่ม เงยมือขึ้นเพียงครั้งเดียว เรือผีก็พุ่งเข้าหาเกาะหินโสโครกลำดับสามด้วยความเร็ว
……
ขณะนั้นเอง คนที่ตะโกนยั่วโมโหใส่เฉินวั่นหลี่พุ่งเข้ามา หวังซีเกอก็รีบชักดาบออกมารับทันควัน
“ต้องการหาตายหรือไง กล้าเรียกพวกเราคนต้าเซี่ยว่า ‘หมูผิวเหลือง’ ฉันต้องผ่าหัวปากนายให้แตกเลย!”
ในฐานะธิดาแท้ ๆ แห่งตระกูลหวัง ที่มีบรรพบุรุษผู้ทรงความลึกซึ้งเป็นที่พึ่งด้านบน และพี่ชายเหนือมนุษย์คอยชี้แนะด้านล่าง ระดับของหวังซีเกอแม้ไม่พอจะแซงเข้าแถวหน้าของปรมาจารย์ขั้นสูง แต่พลังรบก็ถือว่าอยู่ระดับกลางบน
ครั้งนี้ดาบฟันออกไป พลังปราณแท้เต็มเปี่ยมดุจน้ำทะเลคลั่ง ราวกับทั้งฟ้าดินกำลังกังวานด้วยเสียงมังกรคำรามเสือก้อง
คมดาบพวยพุ่งออกไปราวกับคลื่นโทสะ ไกลถึงเกินสิบเมตร
แผ่นหินปะการังรอบ ๆ ถูกลมดาบของเธอเฉือนทิ้งรอยลึกไว้เป็นทางยาว
คมปราณแหลมคมทะลุอากาศพัดพล่านเข้ามา หากเป็นนักบู๊ทั่วไปคงเปลี่ยนสีหน้าตั้งแต่ยังไม่ทันเผชิญ