นอนอุ่นเตียง!
นิ้วมือของถังหลิงอวี่บีบแน่นจนกระดูกดัง!
"แผนสาวงาม? เธอกำลังยั่วโมโหฉันอยู่ใช่ไหม? ไม่ว่ายังไงฉันก็เป็นแขนซ้ายแขนขวาของพี่หลิงอวี่ กำลังระดับมหาปรมาจารย์เจ็ดขั้น คิดว่าฉันเป็นแค่แจกันประดับบ้านรึไง?
ประหยัดแรงไว้เถอะ ฉันแค่โทรกลับไปครั้งเดียว ไม่ใช่แค่พี่หลิงอวี่นะ แม้แต่พี่เหยียนหรานยังต้องกัดเธอจนตาย!"
ถังหลิงอวี่เอ่ยขึ้นช้า ๆ
เฉินวั่นหลี่ตกใจไม่น้อย มหาปรมาจารย์เจ็ดดวง? ประตูลือมีกำลังซ่อนเร้นระดับนี้ด้วยเหรอ?
"เราเดินทางร่วมกันมาไม่ถึงห้าชั่วโมง เธอแม้แต่ที่มาที่ไปของฉันยังไม่รู้ ก็มายั่วโมโหฉันเพราะแค่หน้าตา
ผู้ชายหื่นกามผิวเผินแบบเธอนี่ ทำไมเหยียนหรานถึงหลงใหลลึกถึงขนาดนั้น ถึงกับสละตำแหน่งนักบวชหญิง คอยเห็นแก่เธอทุกอย่าง
ก็ไม่รู้เหมือนกัน ช่างเถอะ ครั้งนี้ฉันจะถือว่ามาตรวจสอบเธอแทนเธอเอง แล้วเอาหน้าตาแท้จริงของเธอไปเล่าให้เขาฟัง!"
"ไม่จำเป็นหรอก ผมคนนี้นอกจากกระดูกแข็งแรงที่นับเป็นข้อดีแล้ว ที่เหลือทั้งตัวล้วนเป็นข้อเสีย เหยียนหรานก็รู้อยู่แล้ว"
เฉินวั่นหลี่เบ้ปาก แววตายากจะซ่อนความประหลาดใจ เขาไม่เห็นเลยแม้แต่นิดเดียวว่าคนตรงหน้ามีกำลังระดับปรมาจารย์เจ็ดดวง
"โว้ย!" เฉินวั่นหลี่สบถในใจเบา ๆ
ถังหลิงอวี่รับรู้ได้ คิดว่าต้องพาเด็กตัวเป็นภาระมาด้วย ผลปรากฏว่าเป็นสุดยอดฝีมือที่ไม่ด้อยกว่าตนเองเลย
นางหัวเราะเยาะว่า "เธอคิดว่าพาสาวน้อยอ่อนหวานมาด้วย ผลกลับพบว่าเป็นยักษ์สาวตัวที่สอง อยากเป็นพี่ชายดี ๆ ผลปรากฏว่าแค่พอหลุดพ้นจากภาระน้องชายเหม็น ๆ ได้เท่านั้น!"
เฉินวั่นหลี่ทำหน้าบูด สาวคนนี้ชอบเอาเรื่องเจาะใจจริง ๆ เขาบ่นพึมพำว่า "ฉันกำลังหนักใจว่าขาดนักเลงผู้น้อยอยู่พอดี นักเลงสาวก็ยอมรับได้ พอไปถึงญี่ปุ่น ฉันคอยดู เธอออกหมัด ก็ดีเนอะ!"
ถังหลิงอวี่ไม่สนใจจะแข่งปากอีกต่อ เธอกดกริยาเรียกบริการอย่างสบายอารมณ์ สั่งน้ำส้มหนึ่งแก้ว จิบอย่างเชื่องช้า