ขณะที่เฉาเฟิ่นปลดปล่อยพลังหมัดพุ่งเข้าใส่เฉินวั่นหลี่ ไป๋จิงก็ฝืนดิ้นรนต่อสู้จนถึงที่สุด เขาคำรามกระหน่ำ ปลายเท้ากระแทกพื้น \ nเหมือนยักษ์รูปเสาร์ก้าวเหยียบลงบนแผ่นดิน ปากพึมพำคาถาไม่หยุด ท่อนกายพลันคล้ำดำทั้งร่าง ร่างกายขยายโตขึ้นอย่างก้องห้อง กล้ามเนื้อแตกกระจายพองตัว ดุจเหล็กหลอดเทราด
รูปร่างพุ่งสูงฉับพลัน ตัวทั้งตัวใกล้สามเมตร ร่างปิศาจศพ คือวิชาหมัดหมื่อแรงแห่งสายกงหม้อของหมอผี ที่ช่วยให้ตัวเองกลายเป็นปิศาจศพกลายเทพ
ร่างปิศาจศพที่น่าสะพรึงนี้ยกสองมือรองรับ ดูเหมือนจะแหงกฟ้าแหงกแผ่นดินให้แยกออกจากกัน
ก่อนที่เขาจะได้รับการช่วยเหลือ เขาต้องช่วยตัวเองให้ได้ก่อน มิฉะนั้นเฉินวั่นหลี่ยังไม่ทันตาย เขาจะถูกอุ้งมือแสงของเฉินวั่นหลี่บีบอัดจนตายก่อน!
ทว่า ท่ามกลางสายตาตกตะลึงงันของคนทั้งมวล
เฉินวั่นหลี่ยกอุ้งมือหนึ่งข้างฟาดไปด้านหน้า เผชิญพลังหมัดของเฉาเฟิ่นแห่งกุนลุ่มซึ่งเป็นอวี๋ฉางเซิงโดยตรง
เห็นเพียงบนอากาศดังเสียงระเบิดก้อง ระลอกพลังงานแผ่กระจายไปทุกทิศ พร้อมกันนั้นพลังหมัดกับพลังฝ่ามือของเฉินวั่นหลี่ก็ลบสูญไปพร้อมกันหมดสิ้น
"ฉันจะฆ่าก็ฆ่า จะได้ถึงคิวพวกหมาแก่สองตัวพวกเจ้ามาเห่าร้อง!" เฉินวั่นหลี่เอ่ยเสียงเย็นชา
วินาทีถัดมา เขากดอุ้งมือลงอย่างราบเรียบ ไม่ว่าไป๋จิงจะคำรามด้วยความบ้าคลั่งเพียงใด ขับเคลื่อนวิชาลับปิศาจศพ กระทั่งเผาโลหิตจิตวิญญาณ อุ้งมือแสงที่กดลงจากเบื้องบนก็ไม่สั่นไหวแม้แต่น้อย
ดุจอุ้งมือพุทธเจ้าเสด็จจากฟากฟ้า กระแทกไป๋จิงลงใต้พื้นดินอย่างหนักหน่วง
พร้อมเสียงทุ้มต่อเนื่องปะปนกับเสียงกระดูกแตกกระเบิดระเบิดราว ร่างของไป๋จิงก็หายไปจากสายตาโดยสิ้นเชิง
อุ้งมือแสงจางหายไป เหลือเพียงเนื้อเลือดเลอะเทอะกองหนึ่ง แยกแยะรูปลักษณ์ของไป๋จิงไม่ออกอีกต่อไป
ภายใต้สายตาทุกคู่ เฉาเฟิ่นฟาดฝ่ามือเดียวปลิดชีพนักประลองระดับสูงแห่งขั้นปรมาจารย์!