“……”
เฮ่อเหวินฮุ่ยแทบสิ้นสติไปครู่หนึ่ง
เฟิงชุนว่านหัวเราะเยาะ “ท่านรองผู้บังคับการฮ่อจะร้อนใจไปทำไม พระราชายังไม่เป็นอันใด ขันทียังเป็นห่วงแทนซะได้ ยุ่งยามไปได้!”
เฉินวั่นหลี่รอมานาน จวบจนในฝูงชนไม่มีใครก้าวออกมาอีก จึงพยักหน้ารับ “ดูท่าไม่มีแล้วกระมลง งั้นคัดคนจากพวกเจ้านี่แหละ แต่ก่อนถึงตอนนั้น มีเรื่องหนึ่งที่ฉันต้องจัดการเสียก่อน!”
ความรู้สึกของคนทั้งมวลตอนนี้ไม่ค่อยสูงเท่าไร เพราะท่าทีของเฉินวั่นหลี่ทำให้พวกเขารู้สึกว่าไม่ค่อยเหมือนคำข่าวลือเอาซะเลย
เฟิงชุนว่านมองคนทั้งฝูงที่หมดสภาพเหมือนถูกน้ำค้างแช่ ยิ่งรู้สึกภาคภูมิใจ
ทว่าก่อนความภาคภูมิจากใบหน้าของเขาจะจางหาย กลับมีเท้าไซส์สี่สิบเอ็ดใบใหญ่ปลิวมาฟาดหน้าเขา
“ได้แล้ว ถึงตานายตอบบ้างแล้ว ม้าม้าเจ้าเฒ่ามันมีตากี่ตากันแน่?”
ท่ามกลางสายตาตะลึงของคนทั้งมวล เฟิงชุนว่านผู้มีฝีมือระดับปรมาจารย์ขั้นหก ถูกเท้าเตะนี้ยัดลงพื้นจมลึกราวหนึ่งเมตร
ควันฝุ่นฟุ้งกระจาย เศษหินปลิวไปทั่ว
ในหลุมใหญ่นั้น เฟิงชุนว่านกระดูกซี่โครงหักยับ บ้วนเลือดไม่หยุด หน้าเต็มไปด้วยความตกใจ “เฉินวั่นหลี่ เจ้ายศสูงกว่าฉัน แต่ตำแหน่งหน้าที่เราเท่ากัน เจ้ากล้าทำแบบนี้ได้ยังไง……”
เฉินวั่นหลี่ฟาดฝ่ามือปลายอากาศออกไปหนึ่งใบ เย็นชาว่า “นายยังไม่ตอบคำถามฉันเลย! พูดมา ม้าม้าเจ้าเฒ่ามีกี่ตา?”
ฝ่ามือนี้ลงไป เฟิงชุนว่านหน้าแหลกละเอียด กระดูกหน้ากระดูกจมูกบิดเบี้ยวหมดรูป
“……”
“???”
ว่ากันว่าฟังร้อยครั้งไม่เท่าเห็นหนึ่งครั้ง!