เฟิงชุนว่านกล้าท้าทายแบบนี้ สาเหตุก็ง่ายมาก ไม่ว่ากำลังภายในจะสูงเพียงใด มีฐานะขนาดไหน ณ ที่แห่งนี้ทุกคนล้วนเหลือเพียงฐานะเดียว คือตำแหน่งราชการของรัฐ
เฉินวั่นหลี่เป็นผู้ฝึกสอนใหญ่ ส่วนชายผู้นี้เป็นผู้บัญชาการประจำกองทหาร ต่างก็เป็นข้าราชการของรัฐทั้งคู่
แม้เฉินวั่นหลี่จะไม่พอใจ ก็เพียงตักเตือนสักสองสามประโยค ไม่อาจทำอย่างภายนอกที่จะตบตีฆ่าฟันกันได้
แต่การลดบารมีของเฉินวั่นหลี่ลงอย่างจริงจัง จะทำให้เขาผลักดันเรื่องต่อไปได้ยาก
เฮ่อเหวินฮุ่ยย่อมมองออกเช่นกัน มุมปากตกลงเล็กน้อย
ผู้เป็นจอมยุทธ์เหนือมนุษย์ธรรมดาคนนี้ ถ้ายังไม่แสดงวิชาอันใดออกมา วันนี้คงจะเสียหน้าจนหนีไปอยู่บ้านคุณยายเลย!
ถึงแม้ในกองทัพทุกคนจะมีความภูมิใจในหน่วยของตน แต่เมื่อเผชิญกับเสน่ห์ของทรัพยากรที่จะเลื่อนสู่ปรมาจารย์ ความภูมิใจย่อมต้องถูกจัดไว้ข้างหลังเสมอ!
ทหารมังกรที่อยู่ ณ ที่นี้แม้ไม่มีใครเอ่ยปาก แต่ใจของทุกคนกลับซับซ้อนยิ่งขึ้น
เฉินวั่นหลี่ไร้ความรู้สึกบนใบหน้า มองไปที่เฟิงชุนว่าน "ผมมากองทัพมังกรสวรรค์ครั้งแรก ได้ยินคำโปรยของท่านผู้บัญชาการเฟิ่งมากมาย ทั้งชัดทั้งแอบล้วนเป็นความไม่ไว้วางใจในทหารมังกรสินะ?"
เฟิงชุนว่านหัวเราะเย้ย "ลูกน้องของผม ผมย่อมมั่นใจ แค่ไม่มั่นใจในคุณผู้ฝึกสอนเฉินเท่านั้น!
เรื่องการประลองระหว่างกอง คุณผู้ฝึกสอนเฉินก็ไม่เคยใส่ใจ ไม่อย่างนั้นคงไม่มาถึงตอนนี้
หรือว่ารู้ตัวเองว่าทรัพยากรต่างจากผู้ฝึกสอนหลินชวนมากเกินไป สู้ก็แพ้อยู่ดี เลยเลิกล้มเลิกเสียล่ะ?"
"โอ๊ย คนที่นั่งอยู่ที่นี่ก็คงมีไม่น้อยที่คิดแบบนี้ใช่ไหม?"