โอลาเอาชนะใจของบุตรศักดิ์สิทธิ์และคณะของเชอร์บอได้ด้วยฝีมือแท้
แต่ก็ยังไม่สามารถหว่านล้อมให้พวกเขาออกมาเชิญจ้าวหมาป่าหิมะได้สำเร็จ
"โอลา เจ้ายังไม่เข้าใจหรอกว่าจ้าวหมาป่าหิมะเป็นสิ่งมีชีวิตเช่นไร! แม้เฉินวั่นหลี่จะเป็นดังที่เจ้าว่า สมบัติล้ำค่าซ่อนอยู่ในกาย ก็ไม่มีทางอันควรที่จะไปรบกวนจ้าวหมาป่า!"
เชอร์บอส่างศีรษะ กล่าวเสียงหนักแน่น
"เป็นเพราะอะไร?" โอลาขมวดคิ้ว
"อำนาจของจ้าวหมาป่าหิมะ ทุกคำพูดทุกการกระทำ ล้วนเป็นไปตามใจของมันเพียงผู้เดียว จะมีที่ให้พวกเราคิดคำนวณแม้เพียงเส้นผมบัวติดได้อย่างไร?"
บุตรศักดิ์สิทธิ์อธิบายเสียงเรียบเย็นเพียงเท่านั้น พอเห็นว่าโอลายังจะยืนกรานต่อ จึงเอ่ยขึ้นพร้อมแฝงความหมายว่า "ถึงขั้นของเจ้ากับข้าจะสูงส่งที่สุดในโลกนี้แล้ว แต่เจ้ารู้หรือไม่ว่า หากจ้าวหมาป่าหิมะอยากฆ่าพวกเราสองคน ก็ง่ายเหมือนบี้มดตัวหนึ่ง"
เปลือกตาโอลาขยับเล็กน้อย แต่ใจกลับครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย จ้าวหมาป่าหิมะเข้าขั้นเทพแล้วจริงหรือ?
คงเป็นไปไม่ได้หรอก?
"ตำนานของมนุษย์หมาป่ากับแวมไพร์ คงไม่ใช่เรื่องแปลกหูสำหรับเจ้า ข้าบอกเจ้าได้เลยว่ามันเป็นเรื่องจริง
จ้าวหมาป่าหิมะคือสายเลือดมนุษย์หมาป่าแท้จริง ตั้งแต่ศตวรรษที่ 17 มันก็เป็นถึงเทพผู้ส่งสารชั้นสูงส่งแล้ว เจ้าลองนึกภาพดูสิว่าพลังของมันน่าสะพรึงเพียงใด!
ยิ่งไปกว่านั้น มนุษย์หมาป่ายินดีโกรธไม่แน่นอน สิ่งที่พวกเราคิดว่าได้เปรียบ สำหรับมันอาจไม่ใช่เรื่องอะไรเลย!"
"ยิ่งกว่านั้น ข้าเชื่อว่าพวกเราที่มาขวางเฉินวั่นหลี่นั้นก็เพียงพอแล้ว!"
ในดวงตาของบุตรศักดิ์สิทธิ์เปี่ยมด้วยความมั่นใจสูงสุด เผยคางขึ้นเล็กน้อย เขารู้สึกว่าโอลาคงพูดเกินจริงไปสักหน่อย