สถานที่อย่างหุบเขาหมาป่าหิมะเป็นถิ่นร้างไร้ผู้คนมาแต่ไหนแต่ไร แต่อีกฝ่ายกลับเอ่ยชื่อเชียร์บัวออกมาได้อย่างถูกต้อง
เรื่องนี้ทำให้คนทั้งหน่วยเคจีบีระวังตัวราวกับเผชิญศัตรูร้าย สายตาเข้มงวดจับจ้องราวกับมองเหยื่อ พร้อมพุ่งเข้าโจมตีได้ทุกเมื่อ
“ใครน่ะ อย่าทำตัวลึกลับ ออกมาเองเดี๋ยวนี้!”
เชียร์บัวหรี่ตาลง ไอขาวจากปากบดบังแววตาดุร้าย น้ำเสียงที่เอ่ยฟังดูสงบนิ่งอย่างยิ่ง
แต่ยิ่งเป็นคนที่คุ้นเคยกับเขา ก็ยิ่งรู้ว่าเชียร์บัวในเวลานี้ไม่ต่างจากหมาป่าตัวจริง พร้อมจะเสี่ยงชีวิตพุ่งเข้าโจมตีได้ทุกเมื่อ
สิ้นเสียง ก็เห็นหญิงสาวผมทองตาสีฟ้า สวมกระโปรงยาวสีน้ำเงิน ก้าวออกมาอย่างเชื่องช้า
คนที่ตามหลังนางมามีราวสิบคน ฝีมือไม่ด้อยไปกว่าพวกยอดฝีมือของหน่วยเคจีบี
เมื่อเห็นหญิงสาวตรงหน้าชัดเจนแล้ว คนทั้งหน่วยเคจีบีกลับยิ่งตึงเครียดขึ้น ไม่ได้ผ่อนคลายลงแม้แต่น้อย
“พวกแองโกล-แซกซัน ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่? เธอเป็นใคร มาทำอะไร?”
กระบองเขี้ยวหมาป่าพิเศษในมือเชียร์บัวพร้อมจะเหวี่ยงออกไปได้ทุกเมื่อ การที่คนแองโกล-แซกซันมากันมากมายเช่นนี้ ย่อมทำให้พวกเขาอดระแวงไม่ได้
“ฉันคิดว่า ฉันน่าจะเป็นเพื่อนของพวกคุณนะ!” หญิงสาวก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ก่อนจะปรากฏตัวตรงหน้าเชียร์บัวจากระยะหลายสิบเมตรในพริบตา
เปลือกตาเชียร์บัวกระตุก เขาเหวี่ยงกระบองออกไปโดยไม่พูดพร่ำ เพื่อนบ้าอะไรกัน!
กระบองเขี้ยวหมาป่าที่ดูธรรมดาไร้พิษภัย ในมือของเขากลับหนักแน่นดุจขวานผ่าเขาของยักษ์ กระบองที่ฟาดออกไปราวกับทุบห้วงอากาศบริเวณนี้จนเกิดรอยแยก
เสียงระเบิดกึกก้องดังขึ้น พลังมหาศาลทำให้ผืนดินบริเวณนี้สั่นสะเทือน หิมะที่สะสมอยู่บนหน้าผามานานปีพลันถล่มลงมาไม่ต่างจากหิมะถล่ม
หิมะและน้ำแข็งบนพื้นก็ถูกแรงสั่นสะเทือนกระแทกจนปลิวกระจายไปทั่ว
หิมะขาวโพลนบดบังสายตา
แต่หญิงสาวในกระโปรงยาวสีน้ำเงินกลับเคลื่อนกายราวภูตผี ไปปรากฏตัวห่างออกไปสิบเมตร บนใบหน้ามีรอยยิ้มเย็นชาที่เจือความรำคาญ