เมื่อเห็นเฉินวั่นหลี่เดินทางกลับมา ทุกคนก็วางใจได้สนิท
ประมุขสำนักลับโลกันตร์เสด็จมาถึงตัว กลับจบลงอย่างสุนัขไร้บ้าน ศิษย์ตายไป แขนขวาขาดไป เรื่องนี้ช่างเป็นการกระตุ้นใจผู้คนเหลือเกิน!
อย่างน้อยก็หมายความว่า เขาเซวี่ยอู่ซานของเฉินวั่นหลี่ ไม่ใช่ที่ใครจะมองเล่นๆ ได้อีกต่อไป
ทุกคนตื่นเต้นเป็นที่สุด มีเพียงราชากลองดอกไม้เพียงผู้เดียวที่หุบหัวหุบหางเสียใจ!
ออกศึกไม่เป็นผลเสียแล้ว!
แท้จริงต้องการแสดงพละอำนาจของราชาข้าพเจ้า!
ไม่คิดเลยว่าจะเจอตัวที่เก่งกาจเกินไป!
ในสายตาของทุกคน ความแกร่งกล้าของฮวากูไม่ต้องบอกก็รู้ เพราะนั่นคือประมุขสำนักกุยอินจงนี่นา
ถ้าไม่ได้พึ่งอาวุธวิเศษที่มีมาก ส่วนใหญ่คงไม่มีใครเอาชนะกลองดอกได้
ใต้หล้านี้มีสักกี่คนที่ชนะกุยอวี่จื่อได้?
แต่ตัวกลองดอกเองก็ไม่รู้เรื่องนี้!
เฉินวั่นหลี่มองฮวากูหนึ่งตา ส่ายหัว "เห็นไหม ก่อนหน้านี้ข้าพูดแล้วว่าเจ้ายังไม่ถึงขีด เจ้ายังไม่เชื่อ อวดตัวเองว่าเป็นที่สองแห่งใต้หล้า ตอนนี้รู้แล้วสินะว่าผิด"
"???" ฮวากูแท้จริงอยากจะถามว่า พูดกับผู้ทำคุณประโยชน์แบบนี้มันถูกจริงหรือ?
"ถ้าไม่ได้หลิงอวี้อยู่บ้าน เจ้าก็โดนทำเป็นแกงเนื้องูไปแล้ว จงมีสติหน่อยเถอะ!" เฉินวั่นหลี่กล่าวต่อ
"มนุษย์ไม่น่าไว้ใจ! ราชาข้าพเจ้าสู้จนตายจนเป็น เนื้อกายถูกทำลายยับเยิน ผู้หญิงชั่วบอกว่าเป็นฝีมือเธอแล้วเจ้าก็เชื่อ!" ฮวากูโกรธจัด
"งั้นเจ้าลองบอกดิ ถ้าเธอไม่อยู่ ตอนนี้เจ้าจะเป็นยังไง!" เฉินวั่นหลี่ยิ้มเยาะ
"ราชา...ราชาข้าพเจ้าจะไม่เชื่อมนุษย์อีกแล้ว!" ความเศร้าของกลองดอกไหลบ่าเป็นสายธาร
ชั่วขณะนั้น มันรู้สึกได้ถึงลมปราณหนึ่งก้อนพุ่งตรงมาที่ปาก เผยอปากออก ดวงแดนยาวิเศษดวงหนึ่งก็หล่นลงท้องทันที