วันที่สองของเดือนกุมภาพันธ์ตามปฏิทินจันทรคติ
ฐานทัพหน่วยรบพิเศษของมณฑลจี่ ตั้งอยู่บริเวณชายแดนติดกับฮั่นตง
วันนี้ฐานทัพเฝ้าระวังกันแน่นขนัด ซ้อนกันถึงสามชั้นในสามชั้นนอก
รถทหารทุกประเภททุกยศ แล่นเข้าประตูไม่เว้นช่องว่าง
"หัวหน้าก๊วย คันที่เพิ่งเข้าไปเมื่อกี้น่ะ รถของผู้บัญชาการอันดับหนึ่งแห่งทั้งสามกองทัพใช่ไหมเนี่ย? วันนี้มีเรื่องอะไรกันแน่เนี่ย?"
"ไม่รู้ อย่าสืบ อย่ากินข่าว!"
"ไม่ใช่แค่นั้นสิ ผมยังเห็นรถของเจ้ากรมใหญ่จากสี่ห้ามณฑลเข้าไปด้วย!"
"สองคนนี่จะตายกันหรือไง บอกให้ไม่สืบก็ไม่ฟัง! เอาน่า บอกให้ก็ได้แค่นิดเดียวนะ กองหมาป่าแดนตะวันตกเฉียงเหนือกับกองมังกรฟ้าแดนตะวันตกเฉียงใต้ วันนี้จะประลองยุทธ์กัน! ชิ่ท์ ห้ามถามต่อแล้ว!"
หัวหน้าก๊วยเบาเสียงลง พูดจบก็ยืนตัวตรงเป๊ะ แววตาอัดแน่นด้วยแรงกดดันจนทั้งคู่ต้องหุบปาก
ทหารเวรทั้งสองมองหน้ากัน กำลังจะแอบกระซิบต่ออีก ก็เห็นรถบรรทุกทหารติดป้ายทะเบียนแดนตะวันตกเฉียงเหนือคันแล้วคันเล่า แล่นตรงมาที่ประตูไม่ขาดสาย
รถคันแรกที่นำหน้า ยื่นบัตรออกมา — หัวหน้าผู้ฝึกใหญ่แห่งกองหมาป่า พลเอกหลินชวน!
ทหารเวรเคารพธง อนุญาตให้ผ่าน
ที่นี่คือฐานทัพของทหารรบพิเศษ แต่พลเอกอายุน้อยแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องที่เห็นได้บ่อย
ความตกตะลึงในใจของทั้งหลายบรรยายเป็นคำได้ยากเหลือเกิน
เมื่อรถคันหลังๆ แล่นเข้ามา ทหารเวรเหล่านั้นเห็นคนบนรถบรรทุก ใบหน้าก็เปลี่ยนสีพร้อมกันทั้งหมด!
สายอากาศรอบตัวแข็งแกร่งเหลือเกิน แม้แต่ยอดฝีมืออันดับต้นๆ ของฐานทัพนี้ ก็ไม่มีสายอากาศแบบนี้!
คนบนรถทุกคนล้วนมีความภาคภูมิในตนเหมือนพลเอกหนุ่มในรถคันแรก ทำให้ทหารเวรไม่กล้าจ้องมองนาน
จวบจนรถแล่นเข้าไปได้สักพัก ทหารเวรถึงกล้าเอ่ยปากเบา ๆ