เฉินวั่นหลี่ไม่เอ่ยปากสักคำ กลับแค่หันศีรษะไปมองทางเชิงเขา
ในญาณของเขา เห็นว่ามีคนจากเชิงเขากำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้อย่างต่อเนื่อง
ไม่ยากที่จะเดา คงเป็นคนของสำนักที่ซ่อนตัวจากโลกสำนักอื่น ๆ หรือไม่ก็ฝ่ายรัฐบาลไม่อยู่สุข เลยส่งคนมา?
ท่ามกลางนั้นมีร่างหนึ่งที่คุ้นตา ดูท่าทีน่าจะเป็นเซียวจ้าน
"เฮ้ย! ผู้บัญชาการนี่ทำกับพวกผมแบบนี้ได้จริงเหรอ! ที่...ที่แบบนี้มันไม่ใช่ที่ที่พวกเราจะมาได้!"
เฮ่อเหวินฮุ่ย รองนายทหารของหลานฉีเจี้ยน ถูกเซียวจ้านจับแหนบไว้ใต้วงแขน
ตามหลังพวกเขามาเป็นบรรดาลูกศิษย์รุ่นเล็กของสำนักที่ซ่อนตัวจากโลกหลายสำนัก
พวกเขาอ้างเหตุมาเป็นคนกลางไกล่เกลี่ย นั่งเฮลิคอปเตอร์รีบดึ้งมา แต่ที่จริงคือมาดูการต่อสู้เพื่อส่งข่าวกลับ
เพียงแต่ผู้บัญชาการก็ไม่ได้ปฏิเสธ
ตอนแรกเฮ่อเหวินฮุ่ยยังคิดว่า เฉินวั่นหลี่คงยังไม่ทันมาถึงเชิงเขาเลย
ไม่คิดมาก่อนเลยว่า เพิ่งมาถึงก็ได้เห็นฉากแบบนี้
นี่มันเริ่มลงมือกันแล้วงั้นเหรอ?
"อย่าเพ้อเจ้อ! ฉันรู้สึกว่าแถวนี้ยิ่งเย็นลงทุกที อีกหน่อยสภาพแบบนายคงโดนแข็งตายแน่!" เซียวจ้านบ่นอุบอิดว่า
ส่วนลูกศิษย์สำนักที่ซ่อนตัวจากโลกทั้งหลาย ตอนนี้สองขาสั่นเทิ้ม กลัวจนตับไต้แตก ตอนนี้ไม่อยากจะขึ้นเขาแล้ว อยากแค่หนีให้พ้น
แต่ทั้งภูเขาตอนนี้ถูกม่านพลังหยินล้อมรอบหมด เส้นทางที่มาก็หายวับไปแล้ว
"บ้าเอ๊ย! งั้นนายว่าทำยังไงล่ะ!" เฮ่อเหวินฮุ่ยสบถ
"กลัวอะไร? ท่านปรมาจารย์เฉินอยู่ด้านหน้า เราแค่วิ่งไปหาท่านก็ปลอดภัยแน่นอน ไม่ต้องพูดถึงมหากาพย์อสูรนับหมื่น แม้จะมาเพิ่มอีกแสนตนก็ไม่พอให้ท่านอาจารย์ฆ่า!"