ในเวลานั้นเอง เหล่าปรมาจารย์หยินหยางที่ซ่อนตัวอยู่ตามที่มืดนับไม่ถ้วน ก็เริ่มเข้าประจำตำแหน่งของตนภายใต้การคุ้มกันของเหล่าซามูไร
การจัดวางตำแหน่งของพวกปรมาจารย์หยินหยางเหล่านี้ จัดตามแบบเก้ากงทั้งเก้า เข้ากับอักขระเวทที่วางเอาไว้แต่แรกในศาลาเจ้า ทำให้พลังวิญญาณที่มีรากเดียวกันไหลรวมเข้าสู่ร่างของมิยาโมโตะยาสึจิกะ
มิยาโมโตะยาสึจิกะหัวเราะอย่างเย็นชาใส่มิยาโมโตะยูกิฉะ “ผู้ทรยศ วันนี้เราจะใช้วิญญาณของเจ้าเป็นเครื่องบูชาแด่ท่านเจ้าแห่งผี!”
มือใหญ่ของมันคว้ากลางอากาศ พลังวิญญาณที่คลั่งไคล้ภายใต้อาคมคาถาของมันก่อตัวเป็นโซ่แห่งหมอกดำ พุ่งเข้ามัดมิยาโมโตะยูกิฉะและถังหลิงอวี่ทันที
“คิดว่าเจ๊ง่ายซะหน่อยเหรอ?”
ถังหลิงอวี่ขำออกมา ตาเบือกขึ้นเบา ๆ แล้วสวนกลับด้วยฝ่ามือหนึ่งฟาด
ไม่มีใครสนใจผู้หญิงคนนี้มากนัก นอกจากฮั่วเฮอหลี่
ฮั่วเฮอหลี่ยังไม่ทันได้เตือน ก็รู้สึกได้ถึงแรงปราณอันเฉียบคมในอากาศที่เหมือนจะลอกหนังหน้ามันออกทั้งแผ่น
วินาทีถัดมา มิยาโมโตะยาสึจิกะทั้งตัวก็กระเด็นถอยหลังออกไป
มันล้มลงกลางศาลาบูชาอย่างหนักหน่วง สมองสั่นจนมึนงง หากไม่มีเกราะปราณอันแกร่งกล้าที่ก่อจากพลังวิญญาณ หมัดนี้ราบเรียบเลือดมันไปแล้ว!
มันลุกขึ้นจากพื้น ใบหน้าบิดเบี้ยว เฉินวั่นหลี่กล้ามาเอาผู้ช่วยแบบนี้ด้วย แถมเงียบกริบดูหนังอยู่ข้าง ๆ อีก!
“ดีมาก เจ้าก็ไม่ใช่ของเล่นเช่นกัน ถับจับตัวเจ้าได้ เฉินวั่นหลี่ย่อมต้องมัดมือมัดเท้าตัวเองแน่!”
มิยาโมโตะยาสึจิกะควักเครื่องรางโบราณออกมาจากอกเสื้อ รูปร่างเป็นระฆังทองเหลือง สลักอักขระลี้ลับเต็มไปหมด ด้านหลังมีหน้าปีศาจกะโหลก แผ่กลิ่นอายอันมืดมนจนบรรยายไม่ถูก
“ขัง!”
มันชี้นิ้วขวาเป็นอาคมเวท พลังวิญญาณที่เดือดพล่านทั้งร่างหลั่งไหลเข้าสู่ระฆังทองเหลืองนั้น
“ซื่อ!”
ชั่วขณะนั้นเสียงตะโกนราวกับคลื่นโจมตีสั่นสะเทือนเข้าสู่สมองของถังหลิงอวี่จากกลางอากาศ
ควันดำพุ่งทะยานออกจากระฆัง ก่อร่างเป็นเชือกดำห้าเส้นกลางอากาศ พุ่งเข้ามัดถังหลิงอวี่จากหลายทิศทาง
ที่จริงแล้ว เมื่อถังหลิงอวี่ถูกโซ่ดำรัดเอาไว้ ร่างของนางก็อืดอาดลงเล็กน้อยจริง