ทุกคนเข้าใจว่าเป็นอุบัติเหตุ แต่พอเห็นเฉินวั่นหลี่ลงจากรถมาอย่างสงบนิ่ง จึงรู้ตัวทันว่านี่คือการกระทำที่ตั้งใจ
"ไอ้ผู้ใดกล้ามาเย่อหยิ่มที่บ้านสกุลหลิว!"
"ใครมันอยากตาย!"
ลูกหลานสกุลหลิวหลายคนมาถึงที่เกิดเหตุก่อน ต่างจ้องด้วยแววโกรธเกรี้ยว เอ่ยปรามเสียงดัง
"ฮั่นตง เฉินวั่นหลี่!"
เฉินวั่นหลี่เอ่ยชื่อตนเองอย่างเรียบเฉย ลูกหลานหลายคนสบตากัน รู้สึกคุ้นหู แต่กลับนึกไม่ออกว่าเป็นใคร
ชั่วอึดใจใหญ่ ลูกศิษย์รุ่นที่สามของสกุลหลิวคนหนึ่งจึงนึกออกว่าเคยได้ยินชื่อนี้จากที่ใด แววตกใจวาบผ่านหน้า
"รู้แล้ว! รีบไปตามปู่!"
"ไม่ว่าจะใคร กล้ามาเย่อหยิ่มที่บ้านสกุลหลิว วันนี้ให้เจ้าจบไม่สวย!"
"เรียกคน! เรียกคนเร็ว!"
สกุลหลิวอยู่ในนครหลวง ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีใครบุกรุก มาอาละวาดอย่างโจ่งแจ้ง ภายในบ้านเก่านี้จึงมีบอดี้การ์ดเพียงสามคน ซึ่งทำหน้าที่ดูแลความปลอดภัยของท่านเฒ่าหลิวเป็นหลัก
ลูกเล็กเหลนน้อยสกุลหลิวมุ่งรี่ไปเรียกคนอย่างตื่นตูม
ไม่นาน ท่านเฒ่าหลิวก็เดินออกมาโดยมีบอดี้การ์ดสองคนค้ำประคอง
ท่านมีอายุเก้าสิบปีแล้ว มีสังขารที่น่าเกรงขามโดยไม่ต้องแสดงโทสะ พอท่านออกมา ลูกเล็กเหลนน้อยสกุลหลิวก็พุ่งเข้าล้อมรอบทันที พูดพร่ำทีเดียวหลายปาก
"ปู่ ไอ้บ้าอะไรไม่รู้ขับรถพุ่งชนเข้ามาที่บ้านเรา!"
"ถึงตอนนี้ก็ยังไม่ขอโทษสักคำ ชัดแจ้งว่ามาหาเรื่อง! บ้าคลั่งจริง ๆ !"
"ปู่ ผมส่งข้อความถึงพ่อไปแล้ว! ไม่ให้อภัยมันเด็ดขาด!" หลิวเซียนเหอ บุตรของหลิวซิ่งหวัง โกรธสุดขีด เสียงดังกึกก้อง
ท่านเฒ่าหลิวไม่เอ่ยประโยคใด สายตามองไปยังเฉินวั่นหลี่ กวาดสายตาสำรวจตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าแล้วถาม
"ข้าพเจ้าเคยได้ยินนามท่านเฉินมานักหนา! บรรดาเยาวชนแห่งต้าเซี่ย ท่านนับเป็นบุรุษฝีมือเยี่ยม เพียงแต่ผู้เยี่ยมเช่นท่าน มาทำให้เกียรติสกุลหลิวเสื่อมเสีย กระหน่ำมาเพราะธุระใด?"
พอได้ยินคำของปู่ หลิวเซียนเหอก็อึ้งไปชั่วขณะ แม้เป็นบุตรของหลิวซิ่งหวังและเข้ารับราชการทหารเหมือนกัน