หลิวชิ่งเฟยถอดใจโล่งอกลมหายใจยาว ดูเหมือนเฉินวั่นหลี่จะยังระแวงว่าสถานะของหลิวซิ่งหวังอยู่ไม่น้อย
ตราบใดที่ไปถึงนครหลวง เฉินวั่นหลี่จะฆ่าทั้งลุงและหลานพวกเขาอีกไม่ได้แน่!
แม้เฉินวั่นหลี่อยากจะฆ่า ก็ไม่มีทางลงมือสำเร็จ
เมื่อถึงนครหลวง ตระกูลหลิวของพวกเขาก็ไม่ใช่ปลาเคี้ยวง่าย ๆ
ยิ่งกว่านั้น จีเหอหงตายไปแล้ว ตระกูลจี้จะไม่มีปฏิกิริยาได้อย่างไร?
ฝ่ายราชการจะไม่มีปฏิกิริยาได้อย่างไร?
ถึงตอนนั้นก็จะกลับกันเป็นเป็นตายต่อกัน ผลัดกันที่เฉินวั่นหลี่ต้องนั่งคิดว่าจะตายอย่างไร!
หลิวซิ่งหวังถูกเหวี่ยงกระเด็นลงพื้น แต่เขาไม่ได้มีความคิดเหมือนหลานชายตนเลย เต็มหัวมีแต่คำถามเดียว — เฉินวั่นหลี่อยากทำอะไรกันแน่?
สถานะพิเศษอะไรกันนักหนา เขาจะพิเศษแค่ไหน จะพิเศษกว่าจีเหอหงได้ยังไง?
กระทั่งจีเหอหงยังถูกเสียบดาบทะลุอกตายไปแล้ว เฉินวั่นหลี่จะไปเชื่อคำสัญญาปล่อยเขาได้อย่างไร?
หรือว่าเฉินวั่นหลี่จะลากเขาไปที่นครหลวงเพื่อเอามาฆ่า?
คิดแล้วก็รู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้ แม้จะบ้า ก็ไม่บ้าถึงขั้นไปก่อเรื่องที่นครหลวงหรอก?
หลิวซิ่งหวังคิดไม่ออก สายตาที่มองเฉินวั่นหลี่กลับยิ่งเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นมากขึ้น
ชูอีเหยินเองก็ไม่เข้าใจว่าเฉินวั่นหลี่อยากทำอะไรกันแน่
"เตรียมเครื่องบิน ให้เซียวจ้านพาพวกคนที่จับมาได้นั่นไปด้วยทั้งหมด เดินทางไปนครหลวง!"
เฉินวั่นหลี่ยิ้มฉีกปาก หันไปพูดกับชูอีเหยิน
"พาไปทั้งหมด? ไปเมืองหลวง?" ชูอีเหยินอึ้งไปชั่วขณะ
"ใช่ พาไปทั้งหมด! ทั้งนครหลวงไม่ใช่อยากจะฆ่าข้าหรอกหรือ? งั้นข้าก็เดินเข้าปากไปให้เขาฆ่าเสียเอง!"
แววตาเฉินวั่นหลี่เปี่ยมด้วยประกายคมกริบ ดุจดาบที่เพิ่งออกจากฝัก พร้อมบุกโจมตีนครหลวง!
ชูอีเหยินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง คำห้ามที่อยู่ปลายลิ้นก็ถูกกลืนกลับลงไป
มาถึงขั้นของเฉินวั่นหลี่แล้ว ทุกคำพูดทุกการกระทำย่อมมีความคิดของตนเอง ไม่ต้องให้เธอมาเตือนความจำอะไรอีก