เฉินวั่นหลี่พยักหน้าเบา ๆ ถือเป็นการทักทาย
โจวจิ้งหนานเป็นสาวร่าเริง เธอจึงเดินมานั่งลงที่โต๊ะข้าง ๆ ทันที ยิ้มแล้วพูดว่า "นากาโอยะใหญ่ขนาดนี้ ฉันนึกว่าจะได้เจอพวกคุณอีกไม่แล้วซะอีก!
พวกคุณเพิ่งลงมาจากการไปเยี่ยมชมศาลเจ้าหรือเพิ่มจะขึ้นไปกันคะ?"
ฝูตานั่งลงข้าง ๆ ตาม แล้วเบ้ปากพูดว่า "ดูท่าทางพวกเขาก็รู้แล้วว่าขึ้นไปแล้ว! เสียดาย ก็เดินเปล่าเพราะต้องลงมาแบบนี้!"
เพื่อนสาวที่เดินตามทั้งสองมา เป็นผู้หญิงวัยยี่สิบต้น ๆ แม้จะสวมชุดกิโมโน แต่ก็พูดภาษาฮั่นได้คล่องแคล่ว
"เป็นเพื่อนของพวกคุณหรือคะ? วันนี้ศาลเจ้าปิดฉุกเฉิน ไม่รับแขกอีกต่อไป ถ้าเป็นเพื่อน พวกเราไปเที่ยวที่อื่นด้วยกันได้นะคะ"
เฉินวั่นหลี่ส่ายหัวยิ้ม: "ไม่เป็นไร ศาลเจ้าปิดรับแขก ก็เพื่อต้อนรับข้าพเจ้านี่นา ถ้าข้าพเจ้าไม่ขึ้นไป จะไม่เสียอารมณ์ชวนหรือ!"
โจวจิ้งหนานตาค้างทันที: "จริงหรือคะ งั้นพาฉันไปด้วยได้ไหม? ได้ยินว่าศาลเจ้านี้ขลังมาก ฉันอยากไปมั้งเลย"
ฝูต้าเบ้ปาก: "เขาโม้เป็นช้าง คุณก็เชื่อ โง่หรือเปล่าเนี่ย? นึกว่าเขาเป็นใคร รัฐมนตรีคณะรัฐมนตรีญี่ปุ่นหรือทูตพิเศษแห่งต้าเซี่ยกันแน่!"
หญิงกิโมโนก็ยิ้มแห้ง ๆ : "แม้เป็นการกราบไหว้ของคณะมนตรี ก็ไม่ถึงกับปิดรับแขก ทูตพิเศษแห่งต้าเซี่ยไม่เคยมากราบศาลเจ้า จะพูดถึงสิทธิพิเศษด้านนี้ก็ไม่มี!"
มิยาโมโตะยุกิซะเห็นน้ำเสียงทั้งสองประชดประชัน จึงไม่พอใจพูดว่า "ด้วยระดับของพวกคุณ ย่อมไม่คิดถึงเหตุผลที่ศาลเจ้าต้องต้อนรับเฉินซังโดยเฉพาะหรอก!"