ในพริบตา ร่างที่ร่วงลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ก็ตกลงยืนตรงหน้าชายชุดดำทั้งสองคน
ไม่ทันให้ใครได้ทำอะไรตอบโต้ มือทั้งสองของเฉินวั่นหลี่ก็ยื่นออกไป ฟาดลบหลับศีรษะของทั้งคู่จนแตกกระจาย
"อาจารย์ซี?" เฉินวั่นหลี่กระชากตัวซีจียงชู่ขึ้น แต่สายตากลับมองไปยังจีอู๋ซวง
จีอู๋ซวงสีหน้าซับซ้อน แต่ก็พยักหน้า เธอเหลือบมองไปทางศาลาบรรพบุรุษอย่างเจ็บปวด แววตาเปี่ยมด้วยความอ่อนล้า
ญาติแท้ๆ ของตัวเอง สุดท้ายก็มาถึงขั้นนี้จนได้!
ใบหน้าของเฉินวั่นหลี่เย็นลงทันที เห็นได้ว่าจีหยวนเฉิงนำคนราวสิบกว่าคนเดินมุ่งตรงมา
"เฉินวั่นหลี่ เจ้ากล้ามาสร้างเรื่องที่บ้านเก่าตระกูลจี้ของข้า!" จีหยวนเฉิงจ้องเฉินวั่นหลี่ด้วยดวงตาแดงก่ำ
เฉินวั่นหลี่อ๋อขึ้นมาหนึ่งเสียง ยักไหล่ "เฮลิคอปเตอร์เสีย เลยพาราลงมา แถมตกลงกลางลานบ้านเจ้าพอดี งั้นเดี๋ยวผมก็ไปละ บ๊ายบาย!"
ว่าแล้วเขาก็จับแขนซีจียงชู่ด้วยมือหนึ่ง จับแขนจีอู๋ซวงอีกมือหนึ่ง ท่าทางจะพาทั้งสองคนจากไปเสียแล้ว!
"???"
จีหยวนเฉิงมึนงงไปทั้งตัว ไอ้บ้า นี่มันกวนตีนข้าชัดๆ?
"หยุด! เฉินวั่นหลี่ เจ้าคิดว่าตระกูลจี้ของข้าที่ไหน? อยากมาก็มา อยากไปก็ไปงั้นเหรอ?"
จีหยวนเฉิงคำรามลั่น ทันใดนั้น ในจิตหยั่งรู้ของเฉินวั่นหลี่ก็ปรากฏเงาร่างมนุษย์นับไม่ถ้วนขยับกันอึกทึก ตามซอกมุมของเส้นทางที่จำเป็นต้องผ่านหลายจุด มีอาวุธเล่นล่องแล่นออกมา
เห็นได้ชัดว่า บอดี้การ์ดของตระกูลจี้ ยิ่งกว่าที่ประทับของราชสำนักเสียอีก
เฉินวั่นหลี่หยุดฝีเท้า หันกลับมาช้าๆ พร้อมรอยยิ้มกึ่งๆ ที่จับความหมายไม่ได้
"งั้นผมต้องจ่ายค่าผ่านทางก่อนถึงจะไปได้สินะ?"
จีหยวนเฉิงหัวเราะเย็น "เจ้าคิดว่าไง? มดตัวเล็กๆ ตัวโตขึ้นมาหน่อย ก็คิดว่ามาโลดแล่นต่อหน้าข้าได้แล้วสินะ?