เฉินวั่นหลี่เดินจากไปได้สักพัก บรรดามหาเศรษฐีที่นั่งอ่วมแข้งอ่วมขากันอยู่นั้นถึงได้ฟื้นคืนสติ ต่างคนต่างอ่อนล้าประดุจผู้รอดชีวิตจากภัยพิบัติ
ถ้าไม่ได้อาจารย์ใหญ่คนนี้ช่วยไว้ วันนี้พวกเขาคงต้องจบชีวิตลงที่นี่แล้วกระมัง?
พระเจ้าจอร์จ เป็นไปได้ไง ในโลกนี้จะมีคนอัญเชิญสายฟ้ามาได้!
คนระดับแบบนี้ ในโลกมนุษย์ก็คือการดำรงอยู่เทียบเท่าเซียน อยากฆ่าพวกเขาก็คงเป็นแค่ประโยคเดียวใช่ไหม?
"ขอบคุณอาจารย์ใหญ่ที่ช่วยชีวิตไว้!" ผู้ชายท้องกลมเป็นคนแรกที่ได้สติ กลัวว่าเฉินวั่นหลี่จะขุ่นเคืองเรื่องถ้อยคำหยาบช้าที่พูดใส่บนเรือสำราญ จึงคุกเข่าลงกับพื้นแล้วตะโกนดังลั่น
"ขอบคุณอาจารย์ใหญ่ที่ช่วยเหลือ ซึ้งใจเหลือเกิน! ซึ้งใจเหลือเกินจริง ๆ! พวกเราจะออกเดินทางทันที! วันหน้ากลับไปถึงแผ่นดินใหญ่ หากอาจารย์ใหญ่มีธุระอะไรสั่ง ผมจักปฏิบัติทุกอย่าง"
"เทพเจ้าแห่งโชคลาภแห่งฮกเกี้ยน" เป็นคนที่สองที่ได้สติ ก็ตะโกนตามด้วยเสียงกึกก้องไม่แพ้กัน
คนอื่น ๆ ต่างได้สติตามกัน พร้อมกันนั้นก็ขอบคุณรัว ๆ
เมื่อเห็นว่าเฉินวั่นหลี่แม้แต่จะหันหัวกลับมามองก็ไม่เหลียว ทุกคนรีบวิ่งกระเจิงกลับไปยังเรือสำราญทันที
แม้บนเกาะเล็กนี้จะมีนางฟ้า พวกเขาก็ไม่อยากพบแล้ว ได้ชีวิตกลับมาหนึ่งดวง มีแต่หวังรีบกลับบ้านเท่านั้น
……
เฉินวั่นหลี่อุ้มซูหว่านเดินมุ่งหน้าไปยังกลุ่มอาคารห่างออกไปราว 1 กิโลเมตร
กลุ่มอาคารแห่งนี้ มีทั้งภัตตาคาร โรงแรม สถานบันเทิง คาสิโน ครบสายพร้อม
ชัดเจนว่าเป็นสถานที่ใช้รับรองบรรดามหาเศรษฐีเป็นประจำ
ระหว่างทางไม่พบร่องรอยผู้คน จนกระทั่งเฉินวั่นหลี่อุ้มซูหว่านเดินเข้าไปในอาคารที่ประดับป้ายโรงแรม จึงได้เห็นพนักงานบริการ
พนักงานสามคนในล็อบบี้โรงแรม เมื่อเห็นมีแขกเพียงสามคนเดินเข้ามา ใบหน้าต่างคนก็แสดงความประหลาดใจ