คลื่นพลังหยินเย็นเยียบร้าวดั่งแทงกระดูกไหลทะลักออกมาจากหลุมขนาดมหึมา
ในชั่ววูบ อุณหภูมิรอบด้านก็ดิ่งลงอย่างรวดเร็ว
พลังหยินไร้ปลายร้ายคามแผ่ซ่านไปทั่วทั้งหุบเขาในทันที
"พลังหยินบริสุทธิ์ชะมัด!" เฉินวั่นหลี่สูดลมหายใจลึกอย่างโลภ
ฝ่ายเฉินหลิวจื่อณขณะนี้หยิบผ้ายันต์ออกมาหนึ่งใบ แปะที่อก แล้วบ่นพึมพำว่า "ถ้าไม่กำจัดพลังหยินนี่ซะ คงยุ่งยากหน่อย!"
จางจิ่วกับถังหลิงอวี่ยืนห่างออกไปหน่อย แต่ก็ยังต้องสั่นริมฝีปาก รีบหยิบผ้ายันต์ออกมา คนหนึ่ง อีกคนหนึ่งชูเครื่องรางสร้างเกราะแสงกันพลังหยินเอาไว้
มีเพียงเฉินวั่นหลี่ที่หน้านิ่งไม่เปลี่ยน หัวเราะกล้าว่า "เธอออกมาก่อนเถอะ พลังหยินนี่ข้าจัดการเอง!"
"จะจัดการยังไง? พลังหยินฝ่าฝืนพลังงานปราณ…… นอกจากจะใช้เวทไฟ—อ๊ะ หรือนี่เธอมีเวทสายฟ้า!"
เฉินหลิวจื่อบ่นพึมพำไม่หยุดปาก แล้วกระโดดออกจากหลุมยักษ์ นึกถึงว่าเฉินวั่นหลี่อาจระดมเวทสายฟ้า เขายังเดินถอยออกไปอีกก้าวหนึ่งสองก้าว
แต่ที่ไม่คาดคิดก็คือ เฉินวั่นหลี่กลับพุ่งตัวลงไปในหลุมลึก นั่งขัดสมาธิ หลับตาทั้งสอง แล้วเริ่มสูดดูดพลังหยินเข้าสู่ร่างกาย
"หา? นี่?"
เฉินหลิวจื่อชี้ไปที่เฉินวั่นหลี่ แววตาอัศจรรย์ใจ
จางจิ่วก็ตกตะลึงไม่น้อย ไม่ว่าจะเป็นนักรบหรือพวกเขาผู้ปฏิบัติวิถีเต๋า ต่างก็เกลียดชังการที่พลังหยินแทรกซ้อนเข้าร่างทั้งนั้น
แต่เฉินวั่นหลี่กำลังดูดกลืนพลังหยินอยู่
ถังหลิงอวี่รู้มานานแล้วว่าเฉินวั่นหลี่ไม่ได้รับผลกระทบจากพลังหยิน แต่เห็นเขาหายใจดูดพลังหยินเข้าร่างโดยตรงแบบนี้ ก็ยังแปลกใจเล็กน้อย
ขณะที่พลังหยินในหลุมยักษ์ระเบิดออก ในแปลงยาวิเศษบนภูเขาก็เริ่มมีความผิดปกติเกิดขึ้นเช่นกัน