ในความรู้สึกของอัฟรี ไม่มีสิ่งใดไร้สาระเกินจินตนาการอย่างการฆ่าคนด้วยญาณหยั่งรู้แต่ไกลเลย
ดวงตาของหล่อนแฝงความตระหนกและความเสียใจ
ไม่ใช่เพียงหล่อน เหล่าผู้คนในลานบ้านทุกคนต่างจมอยู่ในความเงียบชั่วขณะ แม้กระทั่งลืมหายใจไปโดยปริยาย
ฉากเลวทรามเช่นนี้ พูดออกไปก็ไม่มีผู้ใดเชื่อ
มือปืนซุ่มยิงระดับแนวหน้าถึงสามคน ซุ่มซ่อนรอยิงทีหลัง กลับถูกคนตอบโต้จนเสียชีวิตหมด!
การถูกตอบโต้ก็น่าสยองเพียงพอแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นยังเลวทรามและโหดร้ายถึงเพียงนี้
แม้ผู้ที่อยู่ในที่นั้นจะมีทั้งนักเลงอาชีพและนักสู้ ก็ไม่เคยเห็นสิ่งเช่นนี้มาก่อน
แต่ชั่วเพียงครู่เดียว เฉินวั่นหลี่ก็สังหารมือระดับแนวหน้าไปสี่คน รวมถึงมือปืนซุ่มยิงระดับแนวหน้าอีกสามคน
ขณะนี้สายตาที่มองมายังเฉินวั่นหลี่ล้วนแฝงความเกรงขามและความหวาดกลัว
ฮึบ!
เฉินวั่นหลี่กระโจนลงจากหลังคาศาลา แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังอัฟรีอย่างใจเย็นช้าๆ
ฝีเท้าของเขาทำให้แผ่นหินสีเทาเปล่งเสียงต๊อกต๊อก ดุจก้าวย่างบนหัวใจของทุกคน ทุกก้าวล้วนทำให้ตับของพวกเขาสั่นคลอน
"ปรมาจารย์เฉินทรงอิทธิฤทธิ์จริงตามร่องลือ! คงเป็นเพราะข้าพเจ้ารีบร้อนไปเอง!" อัฟรีฝืนยิ้มบางเบาออกมา
"ห้ามขยับ! ถ้าก้าวมาอีก เราจะยิงจริงๆ แล้ว!" บอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ข้างหน้าอัฟรีตะโกนลั่นด้วยความกลัวที่ฝืนข่มไว้
ทันทีนั้น ปืนพกสิบกว่ากระบอกก็ชี้ตรงมาที่เฉินวั่นหลี่พร้อมกัน
เฉินวั่นหลี่ไม่เอ่ยปาก ดวงตามีเพียงความเย็นชาและความรำคาญ
เขายกมือขึ้น ฟาดผ่านอากาศอย่างไม่ใส่ใจ พลังงานปราณพุ่งทะลุออกมาเงียบสงัด ผ่าแหวกอากาศพุ่งเข้าปะทะ
บอดี้การ์ดที่เปิดปากพูดเมื่อครู่ ถูกฟันคอดังเสียบประหลาดราวกับถูกใบมีดจับต้องได้ โลหิตพุ่งกระเซ็นจากลำคอทันที