ทุกคนต่างพากันหันไปมองชางหมิงเยว่ด้วยความประหลาดใจ ผู้หญิงคนนี้กลับสามารถทำให้อสูรสังหารคนนี้เปลี่ยนคำพูดได้?
ศัตรูผู้นี้แท้จริงเป็นคนประเภททิ้งรักไว้รอบด้านงั้นเหรอ?
แต่พอนึกถึงเป้าหมายการเดินทางของเฉินวั่นหลี่ที่มายังชางหยวน ทุกคนก็รู้สึกได้ทันทีว่าเรื่องนี้ช่างสมเหตุสมผลนัก!
สายตาที่มองชางหมิงเยว่ของทุกคนพลันกลายเป็นความรู้สึกซับซ้อน
ชังจิ่งเหลียงบีบกำปึงทั้งสองแน่น เจ๊กตัวเลว ไปสานสัมพันธ์กับเฉินวั่นหลี่ตั้งแต่เมื่อไร?
หรือว่าตั้งแต่แรกจะรู้อยู่แล้วว่าไอ้นี่ไม่ใช่คุณเฉียนอะไรนักหนา แต่ตั้งใจไม่บอกเขา?
รอยยิ้มเศร้าผ่านหน้าชางหมิงเยว่ไปวูบหนึ่ง เธอรู้ดีถึงความคิดของชังจิ่งเหลียงและทุกคน แต่เวลานี้กลับอธิบายอะไรไม่ได้เลย
แต่เธอก็เข้าใจว่า ที่เรียกว่า "ให้เกียรติหน่อย" นั้นก็เพียงแค่ปล่อยตัวหยวนซินหมู่ไปเท่านั้น
คนอย่างเฉินวั่นหลี่ที่ตัดสินใจเด็ดขาดในการสังหาร สังหารหยวนกังฮว้าและหยวนซินโฉ่วไปอย่างรวดเร็วไม่ลังเล ตระกูลหยวนจากนี้จะล่มจมลงตลอดกาล
กว่าตระกูลหยวนจะมีปรมาจารย์ใหญ่อีกคน ก็ไม่มีทุนรอนที่จะต่อกรกับเฉินวั่นหลี่อีกต่อไป ฆ่าหรือไม่ฆ่าก็ไม่ต่างกัน
เฉินวั่นหลี่ไม่สนใจว่าผู้อื่นจะคิดอย่างไร ดวงตาเปล่งประกายเฉียบคมและเสกลาดสายตากวาดผู้คนที่อยู่ในที่นี้
"พวกเจ้าคนใดยังอยากแก้แค้น?"
ศิษย์สำนักจินกังที่ซินจื่อจวงนำมา ต่างก้มหน้า คุกเข่าข้างเดียวประสานมือคำนับ "สำนักจินกังจะไม่กล้าตามแก้แค้นอีก! ต่อจากนี้เมื่อพบท่านปรมาจารย์เฉิน จะถอยหลบเสียให้ไกล!"
"พวกเรายอมรับน้ำใจแล้ว!"
"จะไม่กล้าเป็นศัตรูกับท่านปรมาจารย์เฉินอีก!"
"......"
ผู้คนในที่นี้ต่างแสดงจุดยืนออกมา ในที่สุดก็เหลือแค่ฝ่ายตระกูลชางและฝ่ายตระกูลต่ง
ตงเทียนกุ้ยเวลานี้ใจเต้นระรื่นและโกรธคลุกเคลือกัน พยายามระงับจิตใจให้มั่นคง กล่าวเสียงหนักแน่น "ล่วงเกินปรมาจารย์ใหญ่ ฝ่ายตระกูลต่งข้าพเจ้ายินดีขอชดใช้!"
เฉินวั่นหลี่ยิ้มแห้ง "จะขอชดใช้อย่างไร?"