ผู้อาวุโสที่สามพูดเรียบ ๆ ว่า “ฆ่าศิษย์ของสำนักตี้อิ่น แม้จะเป็นอัจฉริยะการกลั่นยาก็ตาม ความตายอาจละไว้ได้ แต่โทษทีหลังหนีไม่พ้น
จับตัวมาที่สำนักตี้อิ่น เพื่อกลั่นยาให้สำนักข้า 50 ปี เป็นการไถ่โทษ ยังจะมีอะไรพูดอีก?”
เถาอี้อู๋ไอแห้งเสียงหนึ่ง “คนนั้นนิสัยดื้อรั้น กลัวว่าจะไม่ยอมรับโทษ!”
“ให้ชางโยวหมิงกับชางป๋อเสวียนสองพี่น้องลงเขาไปกับเจ้า จับตัวมาได้แล้ว ป้อนยาสามศพให้มันกิน” ผู้อาวุโสที่สามว่าต่อ
“แต่เทพสงคราะเย่ก็ให้ความสำคัญกับคนคนนี้มาก! ข้ากลัวว่าเทพสงคราะเย่จะออกมาขวาง!”
“เทพสงครามเย่กล้าขยับ เรื่องนั้นข้าจะจัดการเอง! ปีนี้เป็นตาของสำนักตี้อิ่น ประมุขกับผู้อาวุโสที่หนึ่งและสองออกไปสามเดือน เทพสงครามเย่ไม่ก้าวก่ายช่วงนี้หรอก!”
ผู้อาวุโสที่สามพูดจบ ก็ดีดลูกศรขึ้นกลางอากาศอีกหลายดอก
ยังไม่ทันที่เถาอี้อู๋จะก้าวออกไปได้กี่ก้าว ใต้เท้าก็มีนกอินทรีกับห่านดงหลายตัวร่วงลงมา ทุกตัวมีรูเลือดที่หัวตรงตำแหน่งตา เหมือนถูกลูกศรเจาะทะลุ
จุดที่โดนศรเหมือนกันหมด ขนาดรูเลือดก็เท่ากันเป๊ะ กระทั่งจุดที่ร่วงลงมา ยังเรียงแนวเดียวกันอย่างเป็นระเบียบ
เลือดบนฟ้าค่อย ๆ โปรยปรายตกลงมา ดุจฝนเลือด ประดับชัยชนะของผู้อาวุโสที่สามด้วยสีแดงเป็นครั้งสุดท้าย
เถาอี้อู๋อดไม่ได้ที่จะคุกเข่าลงกับพื้น วิชาชั้นนี้มิใช่ของมนุษย์แล้ว ไม่แปลกใจเลยที่ขอบเขตหลังเลื่อนขั้นเหนือมนุษย์ถูกเรียกว่าขั้นเทพ
ผู้อาวุโสที่สามแค่ใกล้เข้าใกล้ขั้นเทพเท่านั้น ก็ดุจเทพเจ้าเสด็จลงมา จะเห็นภาพได้เพียงเท่านี้
เขารู้สึกเลือดคุกรุ่นในอก:
“เฉินวั่นหลี่ คราวนี้ไม่ว่าเจ้าจะพลิกฟ้าคว่ำดินแค่ไหน ก็ต้องตายแน่!”