ตอนนี้เฉินวั่นหลี่ในใจมีข้อสรุปขึ้นมาบ้างแล้ว “ไม่ต้องเข้าไป! ด้านนั้นไม่ใช่ทางออกหรอก”
พูดจบ เขาก็คว้าเอาศิลาคริสตัลบนประตูหินลงมาโดยตรง
ศิลาคริสตัลหม่นลงไปบ้าง ประตูหินก็ปิดลงอย่างช้า ๆ ทุกอย่างกลับคืนสู่สภาพเดิมตอนที่ทั้งสองเพิ่งมาถึง
ถังหลิงอวี่แสดงสีหน้าครุ่นคิด “ที่นี่คือสถานที่ผนึกขนาดมหึมา สิ่งที่ถูกผนึกคือเงาดำที่พวกเราเพิ่งเห็นเมื่อครู่นี้ อาจจะเป็นสัตว์ประหลาดบางชนิดก็เป็นได้”
“น่าจะใช่!” เฉินวั่นหลี่พยักหน้า แล้วเอ่ยต่อ “ตอนนี้มีข่าวดียื่นหนึ่ง ข่าวร้ายหนึ่ง!”
“หืม?”
“ข่าวดีคือ การคาดเดาของผมถูกต้อง อักขระเวทส่งพานั่นก็คือทางออก เราออกไปข้างนอกได้ทุกเมื่อ!”
ถังหลิงอวี่ตอนนี้ก็รู้ทันขึ้นมาได้ พวกผู้บำเพ็ญโบราณที่ออกมาพร้อมกันนั้น เพื่อผนึกสถานที่แห่งนี้
ในใจก็เกิดคลื่นลมมหาศาลขึ้นไม่ได้ แล้วสิ่งที่ถูกผนึกไว้น่ะ คืออะไรกันแน่?
ชัดเจนว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ซึ่งจะได้คำตอบ
“แล้วข่าวร้ายล่ะ?” เธอขมวดคิ้วถาม
“เราต้องสร้างม่านกั้นที่ทำลายไปก่อนหน้านี้ขึ้นมาใหม่ทั้งหมด ฟื้นฟูพลังของอักขระเวทใหญ่สองแห่งด้านหน้าให้กลับมาดังเดิม!”
เฉินวั่นหลี่เอียงคอ แฝงรอยยิ้มอย่างมีความหมาย
ถังหลิงอวี่พยักหน้า เห็นด้วยว่า “ควรเป็นเช่นนั้น ข้างในคืออะไรยังไม่รู้ ก็อย่าทำลายการจัดวางของบรรพบุรุษเลยดีกว่า บอกหน่อยสิ ท่านเย่จวินเสินรู้หรือไม่ว่าใต้ทะเลนี้มีมิติพื้นที่ที่ถูกผนึกอยู่?”
“ไม่รู้ แล้วเธอว่า การผนึกเช่นนี้ ในโลกนี้จะมีแห่งเดียวหรือ?” เฉินวั่นหลี่ถามกลับ
ถังหลิงอวี่ไม่พูดอะไร เธอรู้สึกเหมือนกำลังคว้าอะไรบางอย่างได้แล้วมันหลุดมือไปแวบหนึ่ง
ทั้งสองย่นระยะกลับมา กลับถึงเต็นท์