เฉินวั่นหลี่ได้แต่ยิ้มขำไม่รู้จะพูดอะไรดี มิยาโมโตะ ยูกิฉามีนิสัยเด่นแบบผู้หญิงแดนตะวันออก เข้มแข็งภายนอก แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ชายกลับดูอ่อนหวานน่าสงสาร
เขามั่นใจว่าถ้าตอนนี้หล่อนเผชิญหน้ากับการยั่วโมโหของหวังซีเกอตามลำพัง ย่อมใบหน้าเย็นชาเหี้ยมเกรียมอย่างแน่นอน
แต่ตอนนี้เขาอยู่ตรงนี้ หล่อนจึงมาอ้อนอ้อยเขาแบบนี้
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม คนของเขาไม่มีสิทธิ์ให้คนภายนอกมาเหยียบย่ำ เฉินวั่นหลี่มองไปที่หวังซีเกอด้วยรอยยิ้มกึ่งจริงกึ่งเล่น
"เธอกล้าจริง ๆ เลยนะ บุกมาถึงห้องฉัน จะมาแสดงตลกกันหรือไง? คิดว่ามีแผ่นป้ายนั่นแล้วฉันจะไม่ลงมือกับเธองั้นรือ?"
"แผ่นป้ายอะไร? คุณพูดเรื่องอะไรน่ะ… ฉันมาขอบคุณคุณต่างหาก ใครจะรู้ได้ว่าจะได้ยินคุณข่มขู่หญิงสาวผู้บริสุทธิ์!
อย่าคิดว่าคุณฝีมือสูงแล้วฉันจะนั่งดูอยู่เฉย ๆ คนในแวดวงยุทธภพ เห็นความอยุติธรรมย่อมต้องช่วย ชนะไม่ได้ก็ยอมตาย แต่คุณธรรมไม่เคยดับสูญ!"
หวังซีเกอกล่าวอ้างอย่างมั่นคง เสียงนั้นฟังดูจริงใจสุด ๆ ไปเลย
ในสมองของเฉินวั่นหลี่ผุดคำขึ้นมาทันที "สาวจอมจูนิเออร์?"
เขาจึงขี้เกียจเอาใจใส่หล่อน หันไปมองหลิวจื่อซานพลางพูดอย่างช่วยไม่ได้ "อย่าเข้าใจผิดสิ ของมีค่าที่ฉันหมายถึง คือของวิเศษดนตรีของเธอต่างหาก!"
"???"
"???"
หลิวจื่อซานหน้าแดงก่ำทันที
สีหน้าของหวังซีเกอก็เริ่มอึดอัดขึ้นมาเหมือนกัน
"คืออันนี้!" เฉินวั่นหลี่ชูมือขึ้นแล้วคว้าจากอากาศ
หลิวจื่อซานรู้สึกว่าจี้ที่แขวนอยู่รอบคอถูกแรงบางอย่างลากออกมา ก่อนที่หล่อนจะทันตั้งตัว จี้นั้นก็ตกอยู่ในมือของเฉินวั่นหลี่เสียแล้ว
มันเป็นเครื่องรางรูปคล้ายหอยสังกะสีเล็ก ๆ ขนาดราวนิ้วโป้ง ผิวภายนอกเปล่งระยับสีขาวนวล