ท่านปรมาจารย์เฉิน!
สามคำนี้ระเบิดขึ้นกลางงานดุจระเบิดทีเดียว
ใบหน้าของหลี่ไห่ผิงแสดงความรู้แจ้งทันที "นึกออกแล้ว คนนั้นนี่เอง!"
ครู่ใหญ่ความรู้แจ้งก็กลายเป็นความสงสัย
แต่เขาไม่รีบถาม เพียงโบกมือเรียกลูกน้อง "ช่วยปลุกท่านลี่ขึ้นมาก่อน! ปรมาจารย์เฉินอภัยโทษถึงประหารให้เขา เราก็ไม่ต้องยืนดูตลกร้ายต่อแล้ว!"
ลวี่เทียนคุนถูกช่วยลุกขึ้น เสื้อผ้าเปียกปอนไปด้วยเหงื่อเย็นทั้งตัว เขาฝืนความเจ็บปวด ล้วงขวดยาจากอกเสื้อออกมา แต่ด้วยกระดูกที่หักทำให้มือสั่นจนเปิดฝาไม่ออก
ในใจหลี่ไห่ผิงสั่นสะเทือนยิ่ง ใครจะคิดได้ว่าท่านลี่ผู้มีบารมีมาทั้งชีวิตจะมีวันตกอยู่ในสภาพเลวร้ายถึงเพียงนี้?
เขารีบเปิดฝาขวดแล้วป้อนยาให้ลวี่เทียนคุน
อาจเพราะฤทธิ์ยาบรรเทาปวด ลวี่เทียนคุนจึงเอียงคางไปทางหลินจิ้น "ป้อนมันหนึ่งเม็ดด้วย หาคนมารักษาบาดแผลของมันเสียด้วย!"
พูดจบ เขาก็หับตาปิด บำเพ็ญปราณละลายฤทธิ์ยา
เมื่อหลินจิ้นฟื้นคืน เห็นว่าเฉินวั่นหลี่ไม่อยู่แล้ว พอเหลือบมองสภาพอันสยองของตน ก็ร้องโอดครวญแห้ง ๆ ไม่ได้ "ท่านลี่ พวกเรา...พวกเราจะยอมเสียเปรียบขนาดนี้งั้นเหรอ?"
"หืม?" ลวี่เทียนคุนขมิ้นตา
หลินจิ้นมองซ้ายขวา แล้วลดเสียงลง "บนเรือมีเรือเร็ว เรา..."
คำยังไม่ทันจบ ลวี่เทียนคุนก็หัวเราะเยาะ "ถ้าอยากให้ตระกูลหลินถูกกวาดล้างถึงราก จะทำอะไรก็ตามใจ ถึงตอนนั้นอย่ามาโทษฉัน!"
"......" หลินจิ้นเงียบไปครู่ใหญ่ มันเคยเป็นฝ่ายข่มเหงผู้อื่นมาตลอด ครั้งแรกที่เสียเปรียบขนาดนี้ "แล้วศาสนสำนักของเราก็ช่วยอะไรไม่ได้เลยหรือ..."