เฉินวั่นหลี่เดินอย่างใจเย็นเข้าไปบนเส้นทางหมอกที่ดังเดียวกับพงษ์งูยาวเหยียดลงไปถึงก้นหุบเขา
เมื่อก้าวเท้าออกไปตั้งแต่ก้าวแรก มิยาโมโตะ ยุกิฉาก็อุปาทะเล็กๆ เสียงกรีดฮือออกมา ในสายตาของหล่อน ท่าทางการกระทำนี้แทบไม่ต่างจากการกระโดดลงหน้าผา
จากยอดเขาถึงหุบเขา ระยะทางหลายกิโลเมตร ถ้าร่วงลงไปจริง แม้ร่างกายจะแข็งแกร่งเพียงใดก็ต้องแหลกลาญเป็นจุล
แต่ทว่าภาพที่หล่อนคาดไม่ถึงเลยเกิดขึ้น เฉินวั่นหลี่กลับเหินเท้าไปเหมือนกำลังเหยียบบนถนนที่จับต้องได้
ในดวงตาของถังหลิงอวี่ก็แวบผ่านความพิศวง แล้วเดินตามเฉินวั่นหลี่ขึ้นไปบนพงษ์หมอกอันยาวเหยียดนั้นทันที
พอเหยียบขึ้นไป หล่อนก็รู้ทันทีว่าหมอกพวกนี้แม้ภายนอกดูคล้ายน้ำคล้ายควัน แต่แท้จริงแน่นหนามาก เหมือนไอหมอกที่ถูกอัดจนแน่นเป็นเนื้อเดียว เช่นเดียวกับพลังปราณที่ไร้รูปลักษณ์ แต่เมื่อแปรเป็นอาวุธก็ฟันเหล็กขาดได้
มิยาโมโตะ ยุกิฉาเห็นดังนั้นก็ไล่ตามขึ้นไป ความรู้สึกตอนเหยียบลงไปเหมือนเดินอยู่บนสะพานไม้ลอยฟ้า ที่ไม่มีราวกันตกสองข้าง เต็มไปด้วยความตื่นเต้นเร้าใจเป็นพิเศษ
เงยหน้ามองลงไปด้านล่าง จะเห็นก้นหุบเขาเต็มไปด้วยสมุนไพรและพืชวิเศษนับไม่ถ้วน
พลังวิญญาณที่นี่คลุกเคล้าหมุนวน หนาแน่นจนแทบกลั่นตัวเป็นฝนวิญญาณ เพียงหายใจเข้าไปหนึ่งครั้ง ก็รู้สึกสบายทั้งร่างราวกับพลังชีวิตพุ่งเต็มเปี่ยม
เมื่อเดินลงไปใกล้ก้นหุบเขา จะเห็นเครื่องขุดและคนงานทำงานกันอยู่ไกล ๆ ชายหนุ่มเสื้อดำคนหนึ่งกำลังหารือเรื่องการก่อสร้างอยู่กับชายวัยกลางคนที่สวมแว่นและถือแบบแปลน
ทั้งสองสาวถึงกับรู้ตัวว่า ประตูหลักนั้นอยู่ฝั่งกำแพงสวน แต่กำลังอยู่ในระหว่างก่อสร้าง จึงต้องอ้อมมาทางยอดเขา
"คุณเฉิน!" ชายเสื้อดำเดินเข้ามา กล่าวทักทายอย่างเกรงใจ
"โอ้ อูสือเบิน พาสองคนนี้ไปพักผ่อน จะเดินชมรอบ ๆ ก็ได้ แต่ระวังอย่าไปแตะม่านพลังกั้น"
เฉินวั่นหลี่เงยหน้าเป็นเชิงสั่งงานอูสือเบิน แล้วเดินตรงไปยังตึกไม้ริมหุบเขาทางไกล
ถังหลิงอวี่ตั้งใจจะตามไป แต่อูสือเบินก้าวขึ้นมาขวางทางอย่างไร้ร่องรอย
"สองคุณผู้หญิงคะ ทางนี้คะ!"