ฟูจิคาวะ อิจิเยะหัวเราะเย้ยหยอกล้ออย่างเย็นชา ราวกับสมรู้ร่วมคิด ลำตัวงูมหึมาสะบัดไปมาเร็วขึ้นกว่าเดิม
หางงูฟาดกระแทกผิวทะเล คลื่นลมมหาศาลซัดขึ้นจนเรือสินค้าโยนคลอนแทบพลิกคว่ำ เหมือนจะถูกเฆี่ยนจนบิดเบี้ยวแตกสลายได้ทุกเมื่อ ถ้าไม่ใช่เพราะก้อนน้ำแข็งช่วยพยุงเอาไว้ คงจมไปนานแล้ว
ถังหลิงอวี่ไม่เอื้อมไปสนใจฮิงาทันเนริ แต่พุ่งเข้ารับลำตัวงูจากอีกฟาก
เฉินวั่นหลี่เขี่ยน้ำทะเลในปากทิ้ง ใบหน้าไร้ความรู้สึก ผ่าควักหางงูจนขาดหนึ่งส่วนจึงพูดเสียงเย็นว่า "คิดจริงหรือว่าฉันไม่มีไม้ตายสำรองไว้เผื่อเจ้า?"
ฮิงาทันเนริสะดุ้งสุกงั้ง คนโหดเหมือนเฉินวั่นหลี่เป็นนักเลงเก่าที่เธอรู้ดีว่าน่ากลัวแค่ไหน
มิยาโมโตะ ยูกิฉะพูดแค่เรื่องทรัพย์สิน ก็เหลือเธอไว้ได้ เธอเคยสงสัยข้อนี้ในใจ แต่เฉินวั่นหลี่ก็จริง ๆ ไม่ได้วางยาพิษเธอ
ขณะความคิดกำลังหมุนวน ก็ได้ยินเสียงกึกก้องศักดิ์สิทธิ์ดั่งพระวจนะเย็นยะเยือกดังขึ้นว่า "ตาย!"
ฮิงาทันเนริรู้สึกสมองเหมือนถูกความร้อนวูบเข้าชก ภายในจิตสำนึกมีพลังบางอย่างระเบิดออก ปวดแสบปวดถากจนราวกับสมองถูกโขกให้แหลกลาญ หลังความเจ็บปวดสุดขีดผ่านไป ร่างก็หัวปักหัวปำล้มลง!
กัปตันกับพวกลูกเรือต่างอึ้งงัน ทั้งสุนัขจิ้งจอกและสองคนหน่วยมังกรสายนอกต่างเชื่อไม่ได้ ตกตะลึงยิ่งกว่าเห็นอวตารแปดหัวงูยาสึขนาดสิบกว่าวาตรงหน้าเสียอีก
ตะโกนคำเดียวแล้วคนตาย?
สุนัขจิ้งจอกเริ่มเดาอะไรได้บ้าง ความเกรงกลัวในดวงตาพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว
"กลับเข้าไป!"
เฉินวั่นหลี่ตะโกนลั่น สุนัขจิ้งจอกไม่ทันแม้แต่จะเอาใจใส่บาดแผล รีบลากทุกคนวิ่งกลับเข้าห้องเรือนทันควัน
ภาพตรงหน้า ฟูจิคาวะ อิจิเยะเห็นได้ไม่มีพลาด ฮั่วเฮอหลี่นั้นเขาไม่ใช่ไม่รู้จัก เธอคือปรมาจารย์ภาพลวงตาจิตวิญญาณ พลังจิตไม่เป็นรองนักหยิน-หยางส่วนใหญ่เท่าใด
ก่อนหน้านี้เฉินวั่นหลี่ใช้พลังจิตบดขยี้จิตสำนึกของเธอจนพินาศ นั่นคือสิ่งที่เขาฟูจิคาวะ อิจิเยะก็ทำไม่ได้
หัวงูกับหางงูล้มหายไปทีละส่วน เหลืออยู่ไม่ถึงครึ่ง ส่วนบนเรือลาดตระเวน ยอดฝีมือญี่ปุ่นก็เหลืออยู่น้อยเต็มที ที่เหลือล้วนเป็นศิษย์รุ่นหลังที่ใช้งานไม่ได้