บรรดาคนบนเรือลาดตระเวนต่างดีใจจนคับคัก เมื่อฟุจิกาวะคาซึรู้จักกับถังหลิงอวี่ สำหรับพวกเขาแล้ว นี่คือโอกาสรอดชีวิต
“ข้าว่าไปแล้วว่าเรื่องของเฉินวั่นหลี่ มีหลักการของตัวเอง สิ่งที่ไฮดร้าต้องการสืบเสาะ ก็มีเพียงความลับแห่งอสูรเหนือมนุษย์
แต่พวกแก กลับเสี่ยงทุกอย่างในเกมเดียว! ที่น่ารังเกียจยิ่งกว่านั้น แกในฐานะผู้บำเพ็ญเพียร เลือกยิงปืนใหญ่ใส่คน ช่างน่าหมั่นไส้!”
พลังเย็นเยียบหมุนวนรอบกายถังหลิงอวี่
“แล้วไงล่ะ? เขาตายไปแล้ว เจ้าฆ่าคนที่นี่ทั้งหมดก็เท่านั้น ไม่สำคัญ! ไม่เช่นนั้นร่วมมือกันดีกว่า เรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่ เราจะไม่บอกประมุขงูคนอื่น!
อย่าลืมนะ ตอนแรกพวกเรามีข้อตกลงไม่เป็นศัตรูกัน ถ้าเธอฆ่าเรา เธอต้องเผชิญการไล่ล่าร่วมกันของประมุขงูทั้งหมด! คนทำสิ่งใด ย่อมต้องมีจุดหมายไม่ใช่หรือ?”
ฟุจิกาวะคาซึพูดจูงใจอย่างใจเย็น
“จุดหมาย? จุดหมายของเราคือระบายความแค้นใจนี่เอง!”
เสียงคำพูดจางลง ดาบทองของถังหลิงอวี่กระพริบวูบ แสงดาบแทงทะลุอกฟุจิกาวะคาซึทันที
ดวงตาฟุจิกาวะคาซึเต็มไปด้วยความเชื่อไม่ได้ คนทำสิ่งใด ไม่ควรมีสิ่งที่ต้องการหรือ?
ถังหลิงอวี่ฆ่าพวกเขาเพื่อคนตายคนหนึ่ง ทำให้ราชสำนักญี่ปุ่นโกรธเคือง และยังข้องแวะกับองค์กรไฮดร้า นี่คือทางเลือกที่โง่เขลาที่สุด ทำไมกันแน่?
ฟุจิกาวะคาซึไม่มีโอกาสได้รับคำตอบอีกแล้ว
ความบ้าคลั่งโกรธเกรี้ยวในใจของถังหลิงอวี่ตอนนี้ ต้องใช้เลือดมาล้างเท่านั้น!
ในสมองของเธอ ภาพเหตุการณ์ที่ตระกูลมิยาโมโตะ ที่ศาลวัตสึฮิ ที่เฉินวั่นหลี่แสร้งๆ ป้องกันเธอโดยไม่ตั้งใจ ผลัดกันฉายขึ้นมาโดยไม่หยุด
แม้เฉินวั่นหลี่จะรู้ว่าเจตนาที่เธอเดินทางมาด้วยไม่บริสุทธิ์ แต่ที่ญี่ปุ่น เขาก็ถือว่าเธอเป็นเพื่อน!
ขณะนั้นเอง จากฝั่งเรือสินค้าดังเสียงเปรี้ยงปร้างดีใจของมิยาโมโตะ ยุกิฉะ