ในใจราชาหมาป่าหิมะนั้นคลื่นลมซัดสาดมาตลอด แต่ตอนนี้ก็ได้ยุติลงแล้ว เหลือเพียงปัญญาอันผ่านการหมักหล่มจากร้อยพันปี และความสงบ
เผชิญหน้ากับศัตรูอย่างเฉินวั่นหลี่ มันรู้ดีว่าแพ้ชนะถูกขึ้นชื่อแล้ว ไม่เหลือโอกาสต่อต้านอีก
แต่การที่ต้องใช้ชีวิตอีกหลายสิบปีในฐานะสัตว์ผูกสัญญาผู้ต่ำต้อยและต้องพร้อมตายเมื่อไรก็ได้ มันยินดีให้ถูกฟันขาดลมหายใจตอนนี้มากกว่า
อย่างไรก็ตาม การมีชีวิตอยู่คือสัญชาตญาณของสรรพชีวิต
ฉะนั้นสิ่งที่มันเจรจาไม่ได้มีแค่การชำระคืนอายุห้าร้อยปี แต่ยังเป็นการรักษาศักดิ์ศรีสุดท้ายด้วย
มันอยากมีชีวิตอยู่ แต่ไม่ใช่การอยู่อย่างอับอายขายหน้า
ถ้าเฉินวั่นหลี่ตอบรับแบบเดียงสา ให้เม็ดยานิ่วหยวนกุ้ยเสินถึงสิบเม็ด มันก็จะไม่เชื่อหรอก
ยาเม็ดที่แม้แต่นักบำเพ็ญระดับนักบวชยังให้ความสำคัญ แล้วเฉินวั่นหลี่จะมีเหลือเฟือขนาดไหน? แล้วจะมอบให้มันง่าย ๆ ได้อย่างไร?
ถ้าตอบรับแบบไม่คิดอะไร นั่นย่อมเป็นการหลอกลวง! ความอัปยศจากการถูกหลอก มันยอมรับไม่ได้
แต่อย่างที่เฉินวั่นหลี่ทำ พูดเรื่องรักษาบาดแผลลับเบา ๆ เพียงประโยคเดียว สำหรับมันกลับเป็นการต่อตอ ไม่อาจเชื่อได้เช่นกัน
"เฉินวั่นหลี่! ข้ายอมรับว่าข้าแพ้! ยอมรับความแข็งแกร่งของเจ้า! แต่ข้าก็เคยก้าวไปถึงเส้นทางแห่งธรณีประตูนั้น เคยเห็นทัศนียภาพบนยอดเขา เจ้ารู้ไหมว่าข้าต้องการอะไร!"
ราชาหมาป่าหิมะเงยหน้ามองเฉินวั่นหลี่ เอ่ยเสียงต่ำ
คนทั้งมวลต่างรู้สึกโอดโอยใจ แม้จะเห็นความพ่ายแพ้ด้วยตาตัวเองมานานแล้ว แต่เมื่อได้ยินราชาหมาป่าหิมะพูดเช่นนี้ ก็ยังเกิดอารมณ์ที่พรรณนาไม่ถูกขึ้นในใจ
เฉินวั่นหลี่ไร้ความรู้สึกบนใบหน้า ลอยอยู่กลางอากาศดั่งเทพเจ้า เงาร่างมายากลางความว่างเปล่าดูหลอกตาดั่งฝัน ทรงอานุภาพอันสง่างามเหนือสิ่งใดดั่งเทพเจ้าปรากฏองค์