ดาบปราณและแรงหมัดประจันกันในเสี้ยววินาที
เงื้อมสายตามองไป เขียวครามกับแดงชาดบดบังร่างของทั้งสองจนมิด จะเห็นได้เพียงรัศมีสองสายที่ฝ่าฝันกัน
กรู๊มมมม!
ลมหายใจสยองซัดสะพัดไปทุกทิศ พลังงานที่ล้นออกก่อเป็นวงคลื่นในอากาศ กระเพื่อมสะเทือนวนไปรอบด้านอย่างบ้าคลั่ง
พลังสุดชะตาขาดพุ่งทะลักออกมา เหมือนจะถล่มฟ้าทลายแผ่นดิน
ทั้งหุบเขากังวานไปด้วยเสียงฮือฮาไม่ขาดสาย ทั้งยอดเขาเอนเอียงราวกับจะถล่มลงเมื่อไรก็ได้
"พวกท่านไม่ได้มาดูมโนรมย์กันหรือ? ถ้าไม่ช่วยกันหนุนยอดเขาไว้ จะหันมาดูอะไรกันล่ะ?"
เย่จวินเฉินหันไปทำปากบึ้งใส่เหล่าเทพเหนือมนุษย์สามคนบนแท่นชมการต่อสู้ แล้วเอ่ยเสียงดัง
สามคนต่างมีสีหน้าไม่พอใจ แต่ก็รู้ว่าพลังงานตรงนี้พลิกคว่ำขุนเขาได้ทุกเมื่อ มองหน้ากันแล้วจึงพยักหน้ารับ
ทั้งสามจึงร่วมกันขับเคลื่อนวิชาเวทมนตร์ ดึงค่ายกลแห่งสถานที่นี้ขึ้นมาหนุนนำเทือกเขาให้มั่นคง
ฝูงชนที่มาชมภายใต้การปกป้องของเย่จวินเฉิน ยังคงรู้สึกถึงแรงกดดันอันรุนแรง เหมือนความสั่นสะเทือนที่แทรกซึมมาจากส่วนลึกของวิญญาณ
ส่วนผู้ที่พลังต่ำต้อย ณ ขณะนี้แม้จะมีเกราะป้องกัน เมื่อเงยหน้ามองทั้งสองที่กำลังต่อสู้ ยังเกิดแรงปรารถนาจะคุกเข่าลงคล้ายกัน
เพราะนี่คือการระดมพลังของสวรรค์และแผ่นดิน ความหยิ่งผยางแห่งเบญญาเทพา มิใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะแลเห็นได้โดยตรง
กรู๊มมมม!
ที่แกนกลางของรัศมี ดังเสียงระเบิดอันมหึมาขึ้นอีกครั้ง
จากนั้นร่างหนึ่งก็ถูกกระแทกถอยหลังไป
ทุกคนต่างแหงนตาโต อยากเห็นให้ชัดว่าคนที่ถูกตบกระเด็นออกไปนั้นคือใคร!