ชั่ววูบนั้น สีฟ้าแห่งเมฆเปลี่ยนไป ท้องฟ้าทั้งมวลราวกับถูกย้อมให้เป็นสีเลือด
กระทั่งดวงอาทิตย์ยามเช้า ก็ดูเหมือนจะถูกเคลือบด้วยสีชาดฉาน
แผ่นดินและนภามืดมนลง แสงเงาสีแดงบังฟ้าบังดิน ประสานกับพายุพัดกระชาก ทุกคนรู้สึกราวกับมีหมอกเลือดลอยคลุมตา
หมอกเลือดค่อย ๆ หนาแน่นขึ้น รวมตัวกลางอากาศจนกลายเป็นดาบโค้งยักษ์ ยาวสามวา แผ่รังสีสีชาดแปลกประหลาดที่คล้ายมาร
ผู้คนที่อยู่ในที่นั้นรู้สึกราวกับแสงสีแดงตรงหน้านั้นแฝงความดุร้ายที่บรรยายไม่ถูก เพียงแค่จ้องมองเพิ่มขึ้นหนึ่งครั้ง ก็จะเกิดความโหดเหี้ยมขึ้นจากใจ ความโหดเหี้ยมที่ดูเหมือนจะระงับได้ด้วยเลือดเท่านั้น
"ฮืด! รุนแรงชะมัด! นี่คือวิชาแห่งคุนหลุนหรือนี่!"
ดวงตาทุกคนเผยความเกรงขามโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็หันสายตาไปที่เฉินวั่นหลี่
เฉินวั่นหลี่เงยหน้า มองไปยังกลางอากาศ มุมปากเอียงขึ้นเล็กน้อย
ศิษย์เอกแห่งคุนหลุน การมีเล่ห์เหลี่ยมไม่รู้จบก็สมควรอยู่แล้ว!
ถ้าโดนเขาต่อยสองทีเตะสามทีล้มไปเฉย ๆ นั่นต่างหากที่น่าผิดหวัง!
"เฉินวั่นหลี่! วิชาฟันหมาป่าข้างพระจันทร์คมเดียวนี้ ข้าเตรียมไว้เพื่อเจ้าโดยเฉพาะ! มันมีอีกชื่อหนึ่งว่า คมดาบเลือดปีศาจพระจันทร์เต็มดวง วันนี้ข้าจะใช้เลือดเจ้าเทเต็มดวงจันทร์!"
จีเสวียนอี้มือทั้งสองสั่นเล็กน้อย ดวงตามีทั้งความดื้อรั้นและความบ้าคลั่งปนกัน
เขาภูมิใจในตัวเองมาตลอด แต่ไม่เคยหยิ่งผยอง
อาจารย์ชางจู่เคยบอกเสมอว่า ผู้หยิ่งผยองไม่มีทางอยู่ถึงบั้นปลายในคุนหลุนได้
ตั้งแต่นัดประลองกับเฉินวั่นหลี่บนเวทีประลอง เขาก็รวบรวมข้อมูลทุกอย่างของเฉินวั่นหลี่