แม้ตรงหน้าจะเป็นเพียงเกาะร้างเกาะหนึ่ง แต่พื้นที่โล่งกว้าง มีต้นมะพร้าวป่า พุ่มไม้ และชายหาด สภาพแวดล้อมดีกว่าห้องแคบๆ ที่ติดอยู่ก่อนหน้านี้ไม่รู้กี่เท่า
เฉินวั่นหลี่เหวี่ยงดาบเลือดแดงไท่กู่ฟันต้นมะพร้าวลงหลายต้นติดๆ กัน
ถังหลิงอวี่คิดว่าเจ้าคนนี้แอบอารมณ์เสีย เลยเอาต้นไม้ออกหาง
“ขี้ขลาด! ผู้ชายพวกนายในหัวมีแต่เรื่องเน่าๆ แบบนั้นจริงๆ สินะ?” ถังหลิงอวี่พึมพำเสียงไม่พอใจ
“พูดเหมือนคนที่เมื่อวานกรี๊ดร้องขึ้นมาอีกรอบจะไม่ใช่เธอ!”
เฉินวั่นหลี่เหลือบมองถังหลิงอวี่ แล้วจังหวะนั้นก็ฉีกยิ้มกว้าง “หรือเธอกลัวว่าถังหลิงอวี่กับเหยียนหรานจะรู้เข้าแล้วหัวเราะเยาะ?”
“ซะงั้น ดูแลสามีคนอื่นจนขึ้นเตียงตัวเองซะแล้ว! เรื่องสนุกยิ่งใหญ่จริงๆ!”
คำพูดของเฉินวั่นหลี่เสียบเข้ากลางใจถังหลิงอวี่เข้าเต็มๆ เธอแทบร้องไม่ออกน้ำตาไม่ไหล ไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าถ้าถังเหยียนหรานรู้เรื่องนี้เข้า เธอจะถูกมองอย่างไร
ยังมีทั้งตระกูลถัง ทั้งคนจากสำนักลับที่เคยโดนตนซ้อมมาได้รู้ว่าถังหลิงอวี่ ธิดาของฟ้า แท้ๆ ถึงกับดั้นด้นไปแบ่งสามีคนเดียวกับผู้อื่น?
พระเจ้า! โลกนี้คงไม่มีอีกต่อไปซึ่งธิดาแห่งฟ้าถังหลิงอวี่ เหลือแต่หญิงโง่เขลาที่ถูกคนหัวเราะเยาะ!
โชคดีที่ตอนนี้เธอคือถังฮั่วฮั่ว ยังมีผ้าคลุมบังหน้าอยู่หนึ่งชั้น
เธอเม้มปาก “ใช่แล้วใช่แล้ว ชั้นได้แต่ดูความสนุกของคนอื่นอย่างเดียว!”
“เหอะๆ!” เฉินวั่นหลี่หัวเราะแห้งๆ ไม่กี่ครั้ง แล้วเงยหน้ามองขอบฟ้า เขาหายตัวไปนานขนาดนี้ ไม่รู้ว่าถังเหยียนหราน ชูอีเหยิน กับพวกเขาจะเป็นอย่างไรบ้างแล้ว!
“เพิ่งหลุดออกมาก็คิดถึงสาวน้อยๆ ของนายซะแล้วสินะ? นายหายไปหลายวันขนาดนี้ คงมีบางคนกระโดดขึ้นมาอาฆาตดูดเลือดกันแล้วล่ะ สาวๆ ของนายคงไม่ได้สบายดีนัก!”