เรือพอเข้าใกล้ คนบนเรือกลับดูตื่นเต้นยิ่งกว่าคนสองคนที่ตกอยู่ในภัยเสียอีก “สองท่านไม่ต้องตกใจ เรามาช่วยแล้ว!”
ว่าแล้วลูกเรือก็มีคนกระโดดลงจากเรือขนส่งด้วยตัวเอง ว่ายน้ำตรงมาหาแพไม้
คนพวกนี้พูดภาษาอังกฤษปนกลิ่นกะหรี่ ยิ้มเซ็กซี่จนเต็มหน้า ถังหลิงอวี่กับเฉินวั่นหลี่ภาษาอังกฤษไม่เลว ไม่อย่างนั้นแค่เห็นสีหน้าก็คงผมเผากันไปแล้ว
“อยู่ห่างข้าพเจ้าออกไป!”
ถังหลิงอวี่เห็นลูกเรือคนนั้นส่งเสื้อชูชีพมาให้ ทำท่าให้ลงน้ำ น้ำเสียงเย็นชา บังคับแพให้เลี้ยวหัว
“?” ลูกเรือประทุนเปล่า ความไม่พอใจวาบผ่านใบหน้าคล้ำครั้งหนึ่ง
เฉินวั่นหลี่ไอสองครั้ง “คนพวกนี้... หรือจะมีแผนอะไร?”
ไม่ใช่ว่าเฉินวั่นหลี่จะเหยียบมนุษยธรรมต่ำ แต่กลางทะเลกว้างไกลแบบนี้ ทั้งสองล่องลอยตามคลื่นมาสองวัน ทั้งไม่เจ็บไม่ป่วย สภาพพร้อมปรี๊ด ก็เพียงพอแสดงว่าทั้งคู่ไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา
ยิ่งไปกว่านั้น เสื้อผ้าของทั้งสองคือเสื้อผ้าใหม่จากแหวนกักของ ยิ่งเป็นเงื่อนงำชัดเจน
ลูกเรือพวกนี้วิ่งเส้นทางไกลขนาดนี้ได้ ก็ควรมีประสบการณ์แบบคนในวงการอยู่บ้าง
“เส้นทางเดินเรือที่ข้าเดินผ่านมา มากกว่าข้าวที่นายกินเข้าไปทั้งชีวิตอีก เชื่อไหม แม้แต่เจ้ายังถูกว่าจ้างไว้ล่วงหน้า ก้นเจ้าน่ะมีคนเข้าคิวอยากลูบสองทีเต็มไปหมด!”
“???”
เฉินวั่นหลี่หันศีรษะไป ก็เห็นชายสองร่างกำยันกำลังยิ้มกว้างเผยฟันใส่เขาจากไกล ๆ ทั้งร่างชาไปทั้งตัว!
“สองท่าน ไม่ลงน้ำแล้วจะขึ้นเรือขนส่งยังไง?”
“ฮ่าฮ่า หรือว่าสองท่านกลัวน้ำกัน?”
“วางใจเถอะ เราจะคอยปกป้องเจ้าเอง เจ้าแค่กอดเอวข้าไว้…”
แม้จะแต่งชุดชาย แต่ท่วงท่างดงามของถังหลิงอวี่ก็ยังเลือนหราให้เห็นเป็นระยะ ดึงดูดสายตาจนเต็มเรือ