ฝูต้าแห้งไอออกมาสองครั้ง ยิ้มให้มิยาโมโตะเสวี่ยชาอย่างอึดอัด แล้วแอบลองถาม “แฟนคุณนี่มีเอกลักษณ์จริง ๆ นะ?”
มิยาโมโตะ ยูกิชะเห็นเฉินวั่นหลี่ขมวดคิ้ว จึงเย็นชาตอบ “ฉันเป็นเพียงบ่าวของนายท่าน ไม่ใช่คู่ครอง! โปรดระวังคำพูดด้วย อย่าพูดจาไร้สาระอีก”
ว่าด้วยคำว่านายท่าน คนร่ำรวยที่เล่นของแปลกอย่างฝูต้าก็ไม่แปลกใจ
โจวจิ้งหนานก็จะคิดว่าเป็นความสนุกส่วนตัวระหว่างคู่รักเท่านั้น
แต่คำว่าบ่าว ทำให้ทั้งสองตัวแข็งค้าง!
ยังไม่นับว่ายูกิชะหน้าตางดงามนัก เพียงออร่าหรูหราสูงส่งที่แผ่ออกมา ก็ไม่มีทางเชื่อมโยงกับคำว่าบ่าวได้เลย
อึ้งไปครู่ใหญ่ ฝูต้าถึงประชดประชันเสียงยาว “โอ๊ย เข้าใจ เข้าใจแล้ว!”
พูดจบ ชายนัยน์ตาแลบมองถังหลิงอวี่ แล้วเผลอตัวพูดขึ้น “ไม่ใช่ว่าคุณก็เป็นบ่าวของเขาใช่ไหม?”
ถังหลิงอวี่แววเย็นวาบผ่านดวงตา แต่นึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ตัวเองคือถังฮั่วฮั่ว จึงยิ้ม “งั้นคุณลองไปถามเขาสิ?!”
ฝูต้ากวาดสายตามองเฉินวั่นหลี่ หัวเราะครืน “พี่น้อง เล่นอะไรก็แปลกดีนะ สอนพี่หน่อยสิ!”
พูดพร้อมสะบัดนิ้วเรียก ส่งสัญญาณให้ถังหลิงอวี่เปลี่ยนที่นั่งกับตัวเอง
ถังหลิงอวี่ไม่สนใจ ฝูต้าแค้นในใจ สองตัวเมียจอมแส่ ทำเป็นอะไรนักหนา เขาเลยพูดกับเฉินวั่นหลี่ข้ามคนไปเสีย
“ผมมีธุรกิจทั้งที่จงไห่และญี่ปุ่น นาโกยานี่สนิทขนาดไหน งั้นคราวนี้เที่ยวร่วมกันเลยไหม!”
เฉินวั่นหลี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย น่ารำคาญ
ยูกิชะจับแววตานั้นได้ เข้าใจทันที เย็นชาพูด “คุณพูดจาสุภาพ ๆ หน่อย และอย่ามารบกวนการพักของเฉินซังอีก! ไม่อย่างนั้น อย่าโทษว่าฉันไม่เกรงใจ!”
ฝูต้าตั้งใจจะเยาะเย้ยว่าไม่เกรงใจแล้วจะทำอะไรได้ แต่พอเงยหน้าเห็นดวงตาของยูกิชะ กลับขนลุกขนพองขึ้นโดยไม่รู้ตัว