วินาทีถัดมา ก็ได้ยินเฉินวั่นหลี่ครางในลำคออย่างหมั่นไส้ ฝ่ามือพลิกขึ้นอีกครั้ง
อุ้งมือยักษ์ดั่งภูเขาบูโจวถล่มลงมาฉับพลัน กดหอกสามง่ามพร้อมมนุษย์เงือกเกล็ดดำทองจมหายลงในผืนทะเล
น้ำกระเซ็นขึ้นสูงหลายสิบเมตร พร้อมเสียงท้องทะเลครวญคำราม
พวกเงียะหางทันทีที่มีสี่ห้าตัวดำน้ำลงไปตามหาเงียะหางเกล็ดดำทองตัวนั้น
เฉินวั่นหลี่มองไปยังราชาเงียะหาง เอ่ยเรียบ ๆ ว่า "รีบเลือกเสีย! ก็แค่สองทางเลือก ไม่ยากเย็นอะไรหรอก!"
ราชาเงียะหางเงยหน้าขึ้น เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ข้าเลือกทางแรก! แต่เจ้าต้องบอกคำตอบของเจ้าก่อน ถ้าข้าพอใจ จึงจะยอม"
วังซีเกอเถียงขึ้นทันทีโดยไม่ทันคิด "แสดงว่านายตั้งใจโกหกงั้นสิ? พอนายรู้คำตอบแล้ว นายก็จะอ้างว่าไม่พอใจ สุดท้ายก็พูดได้ตามใจตัวเองทั้งนั้น"
"ใช่ แต่ทางที่สองของเจ้าคือสังหารพวกเรา แล้วลงมือเองไม่ใช่หรือ!" ราชาเงียะหางยิ้มเย็น ๆ
พวกเงียะหางต่างปล่อยเสียงหัวเราะเยาะเย้ยกระตุ้น
นี่เฉินวั่นหลี่จะเรียกว่าตักตวงผ้ามาห่มตัวเองหรือไม่
ทุกคนต่างมองเฉินวั่นหลี่ด้วยความอึดอัด สองทางเลือกที่นายวางไว้มันไม่ค่อยเวิร์กเลยนะ?
ถ้าเฉินวั่นหลี่ตั้งใจเอาคำตอบหลอกมัน แล้วมันเล่นตัวแบบนี้ นายจะรับมือยังไง?
ถ้าเฉินวั่นหลี่มีคำตอบจริง ตั้งใจต่อรองจริง แล้วมันฟังจบแล้วไม่รับรอง จะรับมือยังไง?
สุดท้ายก็ต้องลงมือชกกันอยู่ดี แบบนี้ไม่ใช่เสียเปล่าเหรอ?
แต่เฉินวั่นหลี่กลับยิ้มเรื่อย ๆ ยังคงมั่นใจเต็มเปี่ยม "คำตอบของฉันก็ง่าย ๆ นายสามารถจ่ายราคาหนักเพื่อว่าจ้างฉันออกมือ ฉันจะแก้ปัญหาให้นาย!"