ในสายตาของหลิวซิ่งหวังที่ยืนอยู่วงนอกสุด ภาพตรงหน้ายิ่งดูแปลกประหลาดจนหาคำอธิบายไม่ถูก
หลิวซิ่งหวังเห็นด้วยตาตัวเองว่าทันทีที่เฉินวั่นหลี่ลงมือ หญ้าที่ปากลำธารก็สั่นไหว ต้นไม้เลื่อนย้าย จนแสงสว่างแทบพร่าเลือน จากนั้นร้อยกว่าชีวิตของฝ่ายเขารวมถึงรถหุ้มเกราะคันนั้น ก็ล่องหนหายไปจากที่เดิมทั้งหมด
ถ้าไม่ได้เห็นกับตา ใครมาเล่าให้ฟังเขาต้องด่ากลับไปเต็มปากว่าโกหกกันชัด ๆ!
“เฉินวั่นหลี่ เจ้าทำอะไรพวกเขาไว้?” หลิวซิ่งหวังหน้าแดงก่ำทั้งใบ
“เจ้าว่าไงล่ะ?” เฉินวั่นหลี่ยิ้มบางแล้วถามกลับ
“ดีแล้ว ดีมาก! เจ้านี่มันทรยศชาติชัด ๆ! ฟังคำสั่ง ยิงปืนใหญ่!” หลิวซิ่งหวังตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว
หน้าที่สูงสุดของทหารคือการเชื่อฟังคำสั่ง คนที่อยู่ ณ ที่นี้บางส่วนเป็นลูกน้องของหลิวซิ่งหวัง อีกส่วนแท้จริงแล้วไม่รู้อะไรเลยว่าเกิดอะไรขึ้น
พวกเขาแค่ได้รับคำสั่งว่ามีอาชญากรอันตรายระดับแรงหนีหนีเข้ามาในบริเวณนี้ และพวกเขาได้รับมอบหมายให้ตามจับกุม!
ฉะนั้นในสายตาพวกเขา ไม่มีจอมยุทธ์ใหญ่อะไรอยู่เลย ยิ่งไม่มีทางตัดสินได้ว่าใครผิดใครถูก
ได้ยินคำสั่งให้ยิงปืนใหญ่ พวกเขาก็เริ่มลงมือทันที
จีเหอหงในตอนนี้ล้มตะแคงอยู่กับพื้น หายใจเข้าน้อยออกมาก เหลือลมหายใจเพียงเส้นเดียวแต่ยังไม่ยอมตาย!
เขาอยากเห็นเพียงสิ่งเดียว คือเฉินวั่นหลี่กับเขาจะตายพร้อมกันในที่นี้
แต่ไม่คิดว่าสิ่งที่ได้เห็นกลับเป็นภาพเฉินวั่นหลี่ใช้ค่ายกลกวนให้หมอกและลมพัดปั่นป่วน!
นี่ก็คือวรยุทธ์ของการสืบทอดผู้ที่ชะตาสวรรค์ลิขิตอีกเหรอ?
ช่างน่าอิจฉาริษยาจริง ๆ!
จนกระทั่งได้ยินเสียงครกยิงลั่น ดวงตาของจีเหอหงกลับเปล่งเรื่องเร่าครั้งสุดท้าย
มาเสียที!
“เฉินวั่นหลี่ นี่เจ้าเรียกมันเข้าตัวเอง!” หลิวซิ่งหวังตาแดงก่ำ จ้องมั่นไปยังทิศของเฉินวั่นหลี่