กุยอวี่จื่อโกรธจัด เขาคิดว่ามาถึงเขาเสวี่ยอู่ศักดิ์สิทธิ์แล้ว หมัดเดียวออกไป ทุกสรรพสิ่งย่อมสูญสลาย
ไม่คิดเลยว่าแค่การจะก้าวเข้าประตูก็ต้องฝืนฝ่ามือขนาดนี้!
ธงปีศาจฉางในมือนั้น เป็นสมบัติล้ำค่าตกทอดของสำนักกุยอิน ภายในบรรจุปีศาจฉางเอาไว้ซึ่งถูกใช้หมดไปกว่าครึ่ง แม้จะบุกทะลวงเข้าประตูได้ ก็คือการสูญเสียมหาศาล
ต้องรู้ไว้ว่ายุคสงบศึกอย่างทุกวันนี้ การออกไปสะสมวิญญาณอาฆาตนั้น ยากยิ่งไม่ต่างจากการตามหาสมบัติฟ้าและสมบัติแดนดิน
ในยุคแรกเริ่ม ธงนี้บรรจุปีศาจฉางที่หลอมสร้างจากวิญญาณอาฆาตหลายหมื่นดวง แต่ช่วงปีก่อนหน้าถูกใช้จนหมดเกลี้ยง
ปีศาจฉางเก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าดวงในธงทุกวันนี้ เป็นผลที่คนทั้งสำนักกุยอินใช้เวลานับสิบปีออกไปสะสมแล้วหลอมสร้างใหม่
ใครจะคิดว่าแค่ที่แห่งนี้เพียงแห่งเดียว ก็สูญเสียไปครึ่งหนึ่ง ความสำเร็จสิบปีของทั้งสำนักพินาศยับในพริบตา เป็นได้อย่างไรที่จะไม่โกรธ!
"จำต้องเชือดคนทั้งที่นี่จนสิ้น เพื่อระบายความเกลียดในใจข้า!"
ความคิดนี้แวบผ่านในใจของกุยอวี่จื่อ ทั้งร่างก็พลันเบ่งบานพลังอาจ
หลี่หรงและหยางไห่หู่ที่ยืนอยู่เบื้องหลังต่างรู้สึกได้ถึงความโกรธกรุณของประมุขสำนัก
"เซียวจ้านที่ยืนอยู่ตรงนั้น ต้องตายไม่เป็นแน่!" ดวงตาของหลี่หรงวาบด้วยความเกลียดชัง
เห็นกุยอวี่จื่อยกธงปีศาจรับใช้ขึ้นอีกครั้ง เสือปีศาจรับใช้ยักษ์ที่ก่อตัวจากหมอกดำก็อ้าปากกว้างเหมือนอ่างเลือดอีกครั้ง งับกัดม่านเกราะแสงอาคมเบื้องหน้าตัวเซียวจ้าน
และแล้ว ม่านพลังกั้นก็ฉีกขาดลงพร้อมเสียง "กรี๊ดด" เซียวจ้านกำลังจะสิ้นชีพอยู่ในปากเสือ
ทันใดนั้น สายอากาศที่น่าสยองจนหัวใจหล่นไปเลยก็พุ่งทะยานขึ้นจากเบื้องหลังตัวเซียวจ้าน
วินาทีถัดมา ปากยักษ์ราวบ่วงบาศปรากฏขึ้นจากยอดหัวของเซียวจ้าน "ว้าว!" หนึ่งคำ แล้วหัวเสือยักษ์ที่แตกตัวจากพลังธาตุมืดก็ถูกปากนี้อ้ากลืนกินลงไปทั้งหัว