หยวนซินโฉ่วแสดงสีหน้าฟ้องจนเกินจริง “เจ้าหมายความว่าคนพวกนี้ออกปล้นเธอแต่กลับถูกสังหารคืนงั้นรึ
นี่ก็เป็นการต้อนรับที่บกพร่องของตระกูลหยวนข้าแท้ ๆ! มาคน! เชิญคุณเฉียนไปยังห้องรับระดับวีไอพีเดี๋ยวนี้ ข้าจะไปขอโทษด้วยตัวเอง ยกสุราแทนคำขอโทษให้สมควร!”
หยวนซินแสดงความประหลาดใจออกมาทางสายตา เขารู้จักพี่ชายคนนี้ดีที่สุด เมื่อไหร่เขาเคยก้มหัวขอโทษใครมาก่อน?
ชางหมิงเยว่ส่งสายตาสัญญาณไปให้เฉินวั่นหลี่ สุราของหยวนซินโฉ่วไม่ใช่ของที่ดื่มได้ง่ายนัก!
เฉินวั่นหลี่ขมวดตาลงเล็กน้อย ยิ้มกึ่งเยาะกึ่งไม่เยาะ
“ได้!”
คำนี้ทันทีที่พูดออกมา ชางหมิงเยว่ก็เอาแต่ส่ายหัวอยู่ในใจ
แม้บอดี้การ์ดของคนนี้จะเก่งกาจจริง แต่นั่นก็เป็นเพียงเมื่อปรมาจารย์ใหญ่ยังไม่ออกโรงเท่านั้น
ทั้งตระกูลหยวนและตระกูลชางล้วนมีปรมาจารย์ใหญ่ประจำตระกูลทั้งคู่
ฆ่านักรบมากมายภายในรีสอร์ตแบบนี้ ตระกูลหยวนจะไม่เก็บหน้าก็ได้รึ?
ยิ่งไปกว่านั้น ชางหมิงเยว่มีข้อสันนิษฐานอยู่ในใจว่าเรื่องนี้คงไม่ได้ง่ายอย่างที่เห็น
ทว่าไม่ว่าจะส่งสายตาสัญญาณไปกี่ครั้ง เฉินวั่นหลี่ก็เมินเฉยราวกับไม่เห็น
ความหยิ่งผยองย่อมต้องแลกด้วยราคา! ชางหมิงเยว่คร่ำครวญอยู่ในใจ
ฝ่ายเซียวจ้านกลับไม่แสดงอาการใดออกมาทางหน้า ชายหนุ่มผู้ผ่านสมรภูมิมาทั้งชีวิตจากกองทัพอย่างเขาย่อมมองเห็นจุดพิศวงได้เช่นกัน
แต่คนแบบเฉินวั่นหลี่ที่กัดกินคนแล้วไม่คายกระดูกนั้น จะไปก้มหัวลงหลุมที่คนอื่นขุดไว้ได้อย่างไร
หยวนซินโฉ่วพาเฉินวั่นหลี่กลับเข้าสู่รีสอร์ตอีกครั้ง
หลังพิธียกสุราขอโทษที่ว่านี้จบสิ้น เฉินวั่นหลี่และเซียวจ้านก็ถูกพาเข้าสู่ห้องพักหนึ่ง
“ทั้งสองท่านโปรดพักผ่อนแต่เช้าตรู่ หากต้องการสิ่งใด เพียงกดกระดิ่งเรียกบริการที่หัวเตียงก็พอ!”