บางทีอาจเป็นเพราะเคยผ่านความตายร่วมกันมาด้วยกันครั้งหนึ่ง เฉินวั่นหลี่จึงไม่ค่อยมีการระแวงป้องกันตัวกับหญิงสาวตรงหน้านัก ยื่นเล่มสมุดให้ไปโดยไม่คิดอะไรมาก
ถังหลิงอวี่รับมาดู รู้สึกได้ถึงเนื้อวัสดุที่แปลกไม่เหมือนใคร พอหยิบขึ้นมือกลับมีความอุ่นประหลาด
ข้างในมีเพียงสี่ห้าแผ่นบางเบา ร้อยเรียงกันด้วยเชือกที่มัดจากขนของสัตว์ชนิดใดสักตัว
ตัวหนังสือเขียนแบบแนวตั้ง
เธอศึกษาอยู่ครู่หนึ่งแล้วชี้ไปที่ตัวอักษรในแนวแรกสุด กล่าวว่า "ตัวนี้ น่าจะหมายถึง แผ่นดิน!"
จากนั้นข้ามไปห้าหกเจ็ดแปดตัว แล้วชี้ไปที่อีกตัวหนึ่ง "ตัวนี้เหมือนหมายถึง ด่าน!"
ต่อมาข้ามไปห้าหกเจ็ดแปดแนวเลย "ตัวนี้ เหมือนจะเป็นคำว่า ปีศาจ!"
แล้วก็กระโดดข้ามไปหน้าถัดไปทีเดียว
มุมปากของเฉินวั่นหลี่กระตุกไปทั้งชุด
เมื่อเหลือบไปเห็นหน้าสอง เธอกวาดสายตาผ่านไปครั้งเดียวก็ชี้ออกมาได้อีกตัว "ตัวนี้ น่าจะหมายถึง ถนน"
พอเปิดไปไกลกว่านั้น เธอก็ขมวดคิ้วแน่นแล้วเงียบไป
"ฉันนับถูกแล้วนะ รวม ๆ แล้วนายรู้จักแค่สามสี่ตัวเนี่ยนะ?" เฉินวั่นหลี่ถามอย่างหัวเสีย
ถังหลิงอวี่เงยหน้าขึ้น ตาสวยขวับเธอขึ้น "แล้วนายคิดว่าไงล่ะ? แม้นายพาเล่มนี้ออกไปข้างนอก คนที่อ่านตัวหนังสือเหล่านี้ได้ครบทั้งหมด ทั้งโลกก็ไม่มีแม้แต่คนเดียว
นายคงไม่รู้ใช่ไหม ว่าอักษรกระดูกเสี่ยงทายยุคก่อนราชวงศ์ชางกับยุคปลายราชวงศ์ชางต่างกันมาก ถ้าเป็นของยุคเซี่ยวที่อยู่ก่อนหน้าชาง ความต่างยิ่งใหญ่กว่านั้นอีก"
เฉินวั่นหลี่อ๋อเบา ๆ แต่กลับไม่สงสัยคำพูดนี้เลย เพราะเขารู้สึกคล้าย ๆ ว่าเคยเห็นตัวหนังสือแบบนี้ที่ไหนสักแห่ง
ครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ ถึงได้นึกออก มันอยู่บนชั้นหนังสือในแหวนกักเก็บของนั่นเอง
วันที่ได้แหวนกักเก็บของมา ภายในพื้นที่กว้างใหญ่นั้นมีเพียงชั้นหนังสือเพียงแถวเดียว หนังสือบนชั้นส่วนใหญ่เป็นสำเนาบันทึกของคัมภีร์แพทย์เซียนสวรรค์ ที่ลายมือเขียนด้วยอักษรตราใหญ่เป็นส่วนมาก
และในนั้นมีไม้ไผ่จารึกโบราณอยู่ไม่กี่ม้วน ตัวหนังสือบนนั้นคล้ายกับอักษรกระดูกเสี่ยงทายตรงหน้านี้อย่างยิ่ง ตอนนั้นเขาก็ไม่ได้ดูให้ละเอียด